Λίγα λόγια αγάπης για τη Λουκία

 Λίγα λόγια αγάπης για τη Λουκία
Γράφει η καθηγήτρια Ελένη Σκούρτου

 Περιοδικό "Πολύδρομο"
Τεύχος 5 - Φεβρουάριος 2012

Είναι εκπληκτικό πόσα χωρά μία μικρή ζωή. Δύσκολο ακόμα και να απαριθμήσεις όσα πρόφτασε να δημιουργήσει η Λουκία Ρικάκη (1961-2011) στο σύντομο πέρασμά της από τη ζωή. Η Λουκία κάνει θέατρο, οργανώνει χώρο δημιουργικών αυτοσχεδιασμών, γράφει παραμύθια, φωτογραφίζει, αναρτά καθημερινά στο blog της όχι μόνο δικά της δημιουργήματα, αλλά και δημιουργήματα και σκέψεις φίλων και αγνώστων που την ακουμπούν, αλλά πάνω από όλα η Λουκία κάνει σινεμά και οργανώνει σινεμά (τα φεστιβάλ ECOFILMS& ECOKIDS στη Ρόδο και το Φεστιβάλ Ταινιών Υγείας στην Κω). Όλα τα συνδέει (σαν μπλε κλωστή) η θάλασσα που είναι το στοιχείο της.

Για να παραμείνουμε όμως στο σινεμά, σε ανύποπτο χρόνο η Λουκία φτιάχνει και μερικά διαμαντάκια για τη γλωσσική και πολιτισμική πολυμορφία του κόσμου μας. Σε όλα αυτά, η ματιά της επικεντρώνεται με γλυκύτητα και σεβασμό στον άλλο που δημιουργεί και σε αυτούς που χτίζουν γέφυρες επικοινωνίας και συνύπαρξης.

Αναφέρουμε παραδειγματικά τις ταινίες

• «Τα Λόγια της Σιωπής» για την επικοινωνία μέσω της νοηματικής γλώσσας στον κόσμο των Κωφών,
• «ο Άλλος» για ένα μικρό χωριό στην Κρήτη, όπου ο μοναδικός Έλληνας μαθητής είναι ο Άλλος και όπου ο εμπνευσμένος δάσκαλος δημιουργεί κοινότητα συνύπαρξης τόσο ανάμεσα στους μαθητές του όσο και στην κοινωνία του χωριού,
• «Αλβανία» από τη σειρά Ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ «Οι Φυλές της Αθήνας», όπου μία νεαρή Αθηναία με καταγωγή από την Αλβανία μάς «ξεναγεί» στις δύο πατρίδες της,
• «Όνειρα σε Άλλη Γλώσσα», όπου ακούγονται οι φωνές και τα όνειρα παιδιών μεταναστών και προσφύγων και των δασκάλων τους στο Σχολείο της Φανερωμένης στη Λευκωσία στην Κύπρο.

Από μία άποψη δεν είναι ανάγκη να αποχαιρετίσουμε τη Λουκία, αφού ως δημιουργός βρίσκεται εδώ με το έργο της. Ως φίλη, θα μας λείψει η άμεση επικοινωνία και η παιδαγωγική της στάση (αγαπούσε και πίστευε στους εκπαιδευτικούς), η γενναιοδωρία της, το κοριτσίστικο γέλιο της και η άνεσή της να «βουτάει» στη σοφία των ποιητών, μέσα στην πιο αντίξοη καθημερινότητα. Μέχρι το τέλος. 

Πηγή: Περιοδικό Πολύδρομο