Λουκία Ρικάκη: το τέλος μιας επίμονης γυναίκας

 Λουκία Ρικάκη: το τέλος μιας επίμονης γυναίκας

 

Τα επίθετα στην αρχή: ήταν πεισματάρα, πολύ πεισματάρα η Λουκία Ρικάκη. Ναι, άκουγε πολύ το συνομιλητή της, στάθμιζε με την ίδια σοβαρότητα τα λόγια όλων, κι αυτών που εκτιμούσε κι αυτών που δεν ήξερε, ζύγιζε τις καταστάσεις, ήξερε ακριβώς σε ποιο σημείο βρισκόταν κάθε φορά, αλλά όταν έβαζε μπροστά ένα σχέδιο θα το έφερνε σε πέρας και πάντα με ιδιαίτερη επιτυχία. Πώς αλλιώς θα φτιαχνόταν από το τίποτα ένα από τα καλύτερα «μικρά» κινηματογραφικά φεστιβάλ, το Ecofilms της Ρόδου, που το ξεκίνησε πριν από έντεκα χρόνια, πώς θα γινόταν θέμα συζήτησης το αδελφάκι του, το Φεστιβάλ Υγείας «Ιπποκράτης», που έφτιαξε παραδίπλα, στην Κω, το 2009, και πώς μέσα στη χρονιά που ο καρκίνος τη χτύπησε αλύπητα, λίγους μόνο μήνες πριν πεθάνει, θα γύριζε με σθένος και θα παρουσίαζε παντού το «Σχέδιο Σωτηρία», γυρισμένο μέσα στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν;
Χτες που η Λουκία Ρικάκη «αποφάσισε», μετά από πενήντα χρόνια, πως δεν ανήκει πια στα γήινα, θυμηθήκαμε και το πόσο γενναιόδωρη ήταν: στο διαδίκτυο δεκάδες είναι αυτοί που έγραψαν κάτι σαν προσωπικούς θρήνους και αποχαιρετισμούς, ένιωθαν πως συνόδευαν στο ξόδι ένα δικό τους άνθρωπο. Η Λουκία ανοιγόταν εξαρχής εκεί όπου άλλοι, με τη δική της δουλειά, έργο κι εκτίμηση θα ύψωναν τείχος περιφρόνησης και σνομπισμού. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης, κινηματογράφο, γραφικές τέχνες, φωτογραφία, εργάστηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο, αλλά και στο υπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας, έφτιαξε εταιρίες παραγωγής, σκηνοθέτησε παραστάσεις, έκανε ταινίες. Αλλά ήταν πάντα σαν να μιλούσες μ' ένα νεοσσό της τέχνης. Τόσο ανοικτή...
Ηταν κι αεικίνητη η Ρικάκη: πνεύμα ανήσυχο, δημιουργικό, ένας καλλιτέχνης ακόμα και στην παραμικρή του κίνηση, δεν κάθισε στιγμή σε οτιδήποτε. Αλλοτε με φιξιόν («Κουαρτέτο σε τέσσερις κινήσεις» 1997, «Συμφωνία χαρακτήρων» 1999, «Κράτησέ με» 2007), άλλοτε με ντοκιμαντέρ («Τα λόγια της σιωπής», «Ονειρα σε άλλη γλώσσα»), άλλοτε με stand up comedy που η ίδια έφερε στην Ελλάδα το 1995, άλλοτε με θέματα κινηματογραφικής εκπαίδευσης και άλλοτε με την έντονη παρουσία της σε κάθε καλλιτεχνικό, κοινωνικό ή και πολιτικό θέμα που απασχολούσε την επικαιρότητα.
«Ο πρόωρος χαμός της Λουκίας Ρικάκη βάζει τέλος σε μία σημαντικότατη και πολυσχιδή καλλιτεχνική πορεία, αλλά, κυρίως, σε μια ζωή που χαρακτηρίστηκε από πάθος, δημιουργικότητα, ενέργεια, γενναιοδωρία, αγάπη για το καινούργιο και το διαφορετικό. Και, προπαντός, αξιοπρέπεια. Και καρτερία στα δύσκολα», γράφει η ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού. Την οποία η Λουκία, άνθρωπος ευγενικός και καταδεκτικός, θα την υποδεχόταν με το ελαφρύ μειδίαμα εκείνου που τόσα απ' αυτά που ήθελε και της υποσχέθηκαν να στηριχτούν δεν έγιναν.
Οσοι αξιώθηκαν να τη γνωρίσουν μάλλον θα κρατάνε για πάντα σφιχταγκαλιασμένη τη θετική της αύρα, ακόμη και σε καιρούς αρνητικούς...

ΤΑΣΟΣ ΡΕΤΖΙΟΣ