Αντίο στη Λουκία Ρικάκη

Αντίο στη Λουκία Ρικάκη

Την τελευταία της πνοή άφησε σε ηλικία 50 ετών η σκηνοθέτις Λουκία Ρικάκη. Από καιρό η κατάσταση της υγείας της δεν ήταν καλή, καθώς η γνωστή καλλιτέχνις έπασχε από την επάρατη νόσο. Η κηδεία της θα γίνει την Παρασκευή*. Θυμηθείτε τι είχε πει πρόσφατα στο tvxs.gr και την Κρυσταλία Πατούλη: "Τι πρέπει να κάνουμε; Απαντά η σκηνοθέτις Λουκία Ρικάκη", όπως και στην συνέντευξη με αφορμή την τελευταία της δουλειά, το "Σχέδιο Σωτηρία".

"Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τί πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο της ακτιβιστικής έρευνας για την κρίση της Κρυσταλίας Πατούλη -από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι σήμερα- - ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες της τέχνης και των γραμμάτων. Μετά το πρώτο μέρος με τις απόψεις των Σ. Χατζάκη, Μ. Θεοδωράκη, Χ. Γιανναρά, Σ. Ροζάνη, Χ. Μίσσιου, Γ. Γκιζέλη, Θ. Καρακατσάνη, Σ. Κούλογλου, Γ.Ψαριανού, Ν. Ζούδιαρη, κ.ά. το δεύτερο με αυτές των Σ. Σεραφείμ και Θ. Χειμωνά και το τρίτο με τις απόψεις του σκηνοθέτη Μ. Ζαχαρία, σήμερα δημοσιεύουμε τις απαντήσεις της σκηνοθέτιδος Λουκίας Ρικάκη.

Βιώνω την κρίση εδώ και παρά πολλά χρόνια νομίζω από το 1997 περίπου.Όταν άρχισε να με προβληματίζει πολύ γιατί υιοθετούμε αυτή την ακατάσχετη καταναλωτική συμπεριφορά, το λάιφσταϊλ γενικά την εφήμερη χαζομάρα.

Γιατί ανεχόμαστε μια απολιτική συμπεριφορά, όταν ακόμη κι αν δεν συμμετέχουμε επικροτούμε με την ανοχή μας το ρουσφέτι το φακελάκι, την ασύδοτη συμπεριφορά του νεοπλουτισμού που διαφημίζουν τα χλιδατα ΜΜΕ. Γιατί θεωρούμε ότι ποιοτικό είναι ότι επιβάλει ως ‘επώνυμο» με τη καθοδηγουμένη πληροφόρηση σε βαθμό πλύσης εγκεφάλου που έφτασε να είναι στη πλειοψηφικά της η διαφήμιση. Γιατί αφηνόμαστε να παγιδευτούμε σε ότι μας οδηγεί στην απόλυτη ανελευθερία του καταναλωτισμού που εμφανίζεται με περιτύλιγμα ελεύθερης βούλησης. Τι κορυφαία απατή!! Τι αντίστοιχα καλοστημένη απατή ο εύκολος πλουτισμός και το αγαπημένο ντεκλασάρισμα.

Λίγη ιστορία να είχαμε διδαχθεί θα καταλαβαίναμε ότι όλα αυτά οδηγούν σε κρίσεις όλα τα συστήματα που τα υιοθετούν τόσο ασύδοτα.

Αλλά δεν διδαχθήκαμε ποτέ ιστορία ούτε διδαχθήκαμε κριτική σκέψη. Ομολογώ ότι ήμουν κι εγώ παγιδευμένη σε μερικά πράγματα και σε έναν τρόπο ζώνης που με προβλημάτισε και αποφάσισα να τον αλλάξω ριζικά . Αυτό οδήγησε σε πολλές θυσίες αλλά έγιναν συνειδητά και επειδή έβλεπα ότι δεν πάει άλλο Oχι γιατί μου το επέβαλλε κάποιος η κάποια εξωγενής κρίση αλλά το απαιτούσε η συνείδηση μου και το γεγονός ότι έβλεπα ότι όλο το άλλο οδηγεί σε αδιέξοδο.

Οπότε η δική μου κρίση έγινε το 1997 από τότε άρχισε μια άλλη δύσκολη πορεία σε άλλες βάσεις αργή βασανιστική αλλά απέδωσε εν τέλει καρπούς και πράγματα για τα οποία μπορώ να λέω ότι είμαι περήφανη αλλά κυρίως ήρεμη και συνεπής με τον εαυτό μου Συνεχίζω σε αυτό το δρόμο.. είναι μοναχικός δεν έχει γκλαμουρια, δεν έχει οικονομικές απολαβές αλλά έχει ουσία και ηθικές απολαβές. Τώρα που όλοι ασχολούνται με την κρίση βλέπω ότι πολλοί θα αναγκαστούν να κάνουν αντίστοιχη αναθεώρηση τρόπου ζώνης και συνηθειών Μια επανεκκίνηση - ρησταρτ κατά τον προσφιλή ηλεκτρονικό όρο.

Σε αυτή την επανεκκίνηση μετά το κρασάρισμα κάποια αρχεία θα έχουν σβηστεί κάποια θα έχουν χαλάσει εντελώς δεν πειράζει θα γράψουμε καινούργια θα δημιουργήσουμε νέες βάσεις. Ο άνθρωπος έχει αποδείξει ιστορικά ότι έχει επιβιώσει και έχει λειτουργήσει με δύναμη και ενεργεία όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει αντίξοες και αναπάντεχα βίαιες συνθήκες Οι πόλεμοι είναι το χειρότερο σκηνικό αλλά και τώρα στο βωμό τους οικονομικού πολέμου χρειάζεται άλλος ψυχικός εξοπλισμός.

Αλλά δεν διδαχθήκαμε ποτέ ιστορία ούτε διδαχθήκαμε κριτική σκέψη και τώρα στην εποχή της παγκόσμιας αυτής κρίσης -που δεν είναι καθόλου Ελληνική απλά εκδηλώνεται και εδώ βίαια όπως βίαιες ήσαν και οι συνθήκες που την κατασκεύασαν- φαινόμαστε να καθορίζουν την σκέψη μας κακές μοιρολογίστρες ..που προβλέπουν τα πιο σκοτεινά σενάρια. Καλομελέτα κι έρχεται λέει η παροιμία για αυτό.

Εγώ θα πρότεινα ανασυγκρότηση δυνάμεων, ορθολογική σκέψη, αναζήτηση των βασικών αξιών και της ομορφιάς της ζωής, πέρα από εφήμερα φτιασίδια. Προτείνω ακόμη ένα μικρό μανιφέστο της κάθε μέρας κάτι σαν μια προσευχή.

…Να απολαμβάνεις κάθε πρωί την Ανατολή του ήλιου σαν προσευχή στη μέρα που ακολουθεί, να ταξιδεύεις με το νου και το κορμί πάντα ανοιχτά στην ευωδιά της φύσης, να σφίγγεις δυνατά το χέρι στους τρυφερούς ανθρώπους που συναντάς και να αγκαλιάζεις τους βαθειά ανυπότακτους, να γελάς δυνατά με τον παλμό της χαράς κι όταν κλαις να μη φοβάσαι τη γεύση των δακρύων σου, πάντα, κάτι έχουν πάντα να σου πουν, αυτά τα εφήμερα στολίδια των ματιών."

Πηγή: www.tvxs.gr