Λουκία Ρικάκη, η έφηβη έγινε αναχωρήτρια του ουρανού

Λουκία Ρικάκη,η έφηβη έγινε αναχωρήτρια του ουρανού 

Εφυγε η Λουκία Ρικάκη, ανένηψεν εις ουρανούς, απαλλάχτηκε από το φθαρτό κορμί της που την ταλαιπώρησε τόσο τους τελευταίους μήνες. Κι όμως κρατώντας τις εικόνες στα χέρια της και διαβάζοντας τα παρήγορα λόγια των πατέρων έλπιζε πως θα ερχόταν το θαύμα.

Κι αν μαντεύω σωστά από τη μακρινή και δύστοκη επικοινωνία μας η Λουκία ένιωσε το θαύμα , το βίωσε ως μια πραγματικότητα της ύπαρξης της που έφτανε στο τέλος της .

Τη Λουκία τη γνώρισα στο περιοδικό ΕΝΑ, όπου μπήκε σα σίφουνας παρασύροντας όλους εμάς τους συντηρηρικούς της γενιάς της σε ένα δρόμο πρόσω ολοταχώς. Αργότερα όταν εγκατέλειψα το Μόντρεαλ τη συναντούσα συχνά στα μπαράκια της πόλης και ανταλλάσσαμε τυπικότητες.

Υστερα την είδα να θριαμβεύει ως σκηνοθέτρια, φτιάχνοντας τη μιά ταινία μετά την άλλη. Τη θαύμασα για την ενέργεια και το πείσμα της, για τη μαγκιά της να ολοκληρώνει όσα έβαζε στο εφηβικό μυαλό της.

Με τη Λουκία δεθήκαμε όταν ήρθε στο Τορόντο να δείξει ένα από τα φίλμ της σε κάποιο φεστιβάλ κινηματογράφου. Τότε μέσω του γενικού προξένου Μάκη Ευθυμιάδη μιλήσαμε από καρδιάς και χάρηκα που είχε φτάσει τόσο ψηλά κι όμως κρατούσε εκείνο το σφρίγος της απροσποίητης νεανικότητας. Μια ζεστασιά αλληλοκατανόησης τρύπωσε ανάμεσά μας.

Τη λάτρεψα πριν από τρία χρόνια στο φεστιβάλ Οικολογικού Κινηματογράφου στη Ρόδο, όπου ανακάλυψα πως είχε δημιουργήσει ένα θαύμα: είχε φέρει τους δύσπιστους Ρόδιους στο σινεμά μαζικά και συντεταγμένα, τους είχε γοητεύσει με το μαγικό ραβδάκι της, εκείνο της δημιουργικής πρωτοτυπίας της.

Τη θυμάμαι με τα ιδιότυπα γιαλιά της, τα κατσαρά ανέμελα μαλλάκια της, τα πολύχρωμα φουλάρια της που έπεφταν μπροστά δίνοντας ένα αέρα στην ύπαρξή της. Τη θυμάμαι να είναι ο εαυτός της, να αποκαλύπτεται σε κάθε της στιγμή, να μη φοβάται, να μη ντρέπεται...

Ω! Η Λουκία θα λείψει από τον πολιτισμό της Ελλάδας, θα λείψει από τα δρώμενα, θα λείψει απ΄τις ιδέες. Εύχομαι κουράγιο στα αγαπημένα πρόσωπα που αφήνει πίσω της.

Εμείς που τη ζήσαμε στο φούλ της δημιουργίας της , στο ανάπτυγμα της προσωπικότητας της, ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το λαμπερό της πρόσωπο, το γέλιο της, τη μελαγχολία χαραγμένη παραμόνιμα στο εφηβικά της μάτια.

Λουκία αγαπημένη μου, so long κι αν δείς την Πεταλούδα μου, δόστης χαιρετίσματα. Πέστης πως δεν ξεχάσαμε ούτε και φέτος τα γενέθλιά της, σήμερα 28 Δεκεμβρίου που εσύ αναχώρησες για τη γειτονιά του Ουρανού. Παραδωσέ της την κάρτα της αγάπης μας. Η φλόγα του κεριού της είναι πάντοτε αναμμένη πέστης,  θα είναι τώρα και για σένα.

Ιουστίνη Φραγκούλη