Έξω βρέχει πολύ.....

Έξω βρέχει πολύ.....

“Εδώ και μέρες, έχω σκόρπιες σκέψεις που αγωνίζονται να μπουν στη σειρά και να αποκτήσουν ειρμό. Αφορμή; Η Λουκία και η απίστευτη στάση της στη ζωή που με γεμίζει δέος. Ο ακάματος άνθρωπος που δεν ήξερε τι πάει να πει "δε μπορώ", τώρα ακούει και υπακούει στο σώμα της. Το "ροζ συννεφάκι", όπως το ονομάζει, που εγκαταστάθηκε στον εγκέφαλό της, δίνει τώρα ηχηρές εντολές με επιτακτικό τρόπο.
Κι ότι συνήθιζε να βλέπει μέσα από το φακό της, τώρα -τι ειρωνεία- το ζει. Είναι η πρώτη της ίσως ταινία, που το σενάριο γράφεται και παίζεται ταυτόχρονα και που επιτρέπει σε μας να δούμε τις πιο μύχιες σκέψεις της. Μια απίστευτη μοναδική ομορφιά αναδύεται μέσα από την απλότητα και την αυθεντικότητα της σκέψης της. Θυμάμαι το λόγο που την έφερε κοντά μας και τη γνωρίσαμε: "ΤΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ" και άθελά μου θυμάμαι μια ερώτησή της.
Υπάρχει τελικά Σχέδιο Σωτηρίας; είχε πει.
Ε, ναι λοιπόν. Υπάρχει και Σχέδιο και Σωτηρία σ΄ αυτόν τον απίστευτο καμβά με τα υπέροχα χρώματα και σχήματα που λέγεται ΖΩΗ...
Και να, σταμάτησε να βρέχει...
Μαζί σου η σκέψη μας και πολύ - πολύ αγάπη...”
Αυτό το κείμενο, το είχα γράψει κάποια στιγμή, όταν έδινε τον αγώνα της με τον καρκίνο και κάθε μέρα, κάθε δευτερόλεπτο το μετέτρεπε σε ΖΩΗ. Ήταν ένας συγκλονιστικός άνθρωπος γεμάτος νοιάξιμο και αγάπη. Μας πρόσφερε τόσα πολλά, που δεν τα χωράει χαρτί για να τα περιγράψει. Πριν φύγει, τελευταία της επιθυμία ήταν να βοηθήσει ξανά το Σύλλογο Φίλων Περιθαλπομένων, όπως το έκανε τόσες και τόσες φορές. Μας αγάπησε και την αγαπήσαμε βαθειά και κερδίσαμε από τη γενναιοδωρία της ψυχής της. Έξω δε βρέχει πιά, παρά μόνο στις καρδιές και τα μάτια μας. Καλό ταξίδι, γλυκειά και φωτεινή Λουκία, που έγινες εσύ η ίδια βροχή και σκόρπισες στους ανθρώπους. Εσύ που μας δίδαξες την αξία της ΖΩΗΣ μέχρι και την τελευταία πολύτιμη ανάσα.
Ο Νερούντα έγραψε πως "αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή" και έχει τόσο δίκιο. Εσύ έζησες δυνατά με πάθος για Ζωή και αγάπη για το συνάνθρωπο αφήνοντας απίστευτη παρακαταθήκη με το έργο σου και τη δράση σου, χωρίς μεμψιμοιρία για την αρρώστεια σου. Χωρίς καν το συνιθισμένο παράπονα του "γιατί σε εμένα". Θα σε θυμάμαι πάντα για όλα όσα μου δίδαξες.
Σε ευχαριστώ.

Ματίνα Σπυράτου

Μηνιαία Εφημερίδα Επι Κοινωνία εν τύπω
Σύλλογος Φίλων Περιθαλπομένων Νοσοκομείου "Η ΣΩΤΗΡΙΑ"