Λόγια για την Λουκία

 Ο Νίκος Ζωιόπουλος -  καρδιακός φίλος της Λουκίας - έγραψε για εκείνη...

Η θάλασσα ήταν ένα ποίημα που έγραψα για σένα… θυμάσαι εκείνο το μεσημέρι στη Βουλιαγμένη στο μπαλκόνι που ατένιζες την θάλασσα ; Πόσο σου άρεσε η θάλασσα... στο σπίτι της Αθηνάς, με τον Νικό Ν. Το διαβάσαμε στην ποιητική μου βραδιά, ενώ δεν ήσουν εκεί, ένοιωθα ότι επέβλεπες τα πάντα.Η Ηθοποιός Μαρία Μπρανίδου έδωσε ένα εσωτερικό τέμπο και μια μουσικότητα που θα σου άρεσε πολύ καλλίτερα από έμενα που στο'χα διαβάσει τότε.
Νωρίτερα είχαν αναφερθεί σε σένα οι δυο ομιλητές της βραδιάς,  ο Δημήτρης Χάριτος και ο Λάκης Παπαστάθης που αναφέρθηκε στην εμπειρία που είχαμε όλη η ομάδα στο φεστιβάλ της Σάμου. Μια ανέμελη παρέα γεμάτη αστεία , πειράγματα, μπάνιο, ταινίες, ποτά , ατέλειωτο κουβεντολόι . Εσύ ΝΑ ΕΙΣΑΙ παντού , αλλά το κινητό, κινητό ....μάλλον προετοίμαζες το δικό σου φεστιβάλ στη Ρόδο; Ή ήταν πιο παλιά της Ζακύνθου ; Δεν θυμάμαι. Την δεύτερη μέρα νοικιάσαμε ένα τζιπ κι αλωνίσαμε το νησί και τους ανθρώπους του… εσύ εγώ ο Μενέλαος Κ. και η Στέλλα Θ. Η ΠΙΟ ΞΕΦΡΕΝΗ εκδρομή που έχω κάνει στη ζωή μου, κουτσομπολέψαμε ότι είχαμε κ δεν είχαμε . Περάσαμε χωριουδάκια κορφουλες , βοσκοτόπι, πόσες φορές χαθήκαμε πηγαίναμε πίσω μπρος, σταματούσαμε περαστικούς, τους τρελαίναμε πρώτα και μετά τους ρωτούσαμε να μας πουν πως θα γυρίζαμε. Μας κοιτούσαν απολιθωμένοι λες και έβλεπαν άλλη ράτσα ανθρώπων.
ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΝΑΙ ΟΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ. Μου λείπουν οι κουβέντες που κάναμε για τις ζωές μας κάτι στράβωνε και δεν βρίσκαμε το νέκταρ της καθημερινότητας . Ένα ποτήρι μοναξιάς γέμιζε τους δρόμους μας. Κι ας ήμασταν όλη μέρα με φίλους συνεργάτες , Αγαπημένους. Έψαχνες απεγνωσμένα το τέλειο… ΝΑΙ η θάλασσα σου μιλούσε κάτω από το στρώμα, ποτέ της δεν κοιμάται , κι εσύ νομίζω ακόμα κι όταν πλάγιαζες και έκλεινες τα μάτια. ΠΑΝΤΑ κάτι έψαχνες , έκανες ταινίες ιδιαίτερες πρωτόβγαλτες στο νου, σκηνές βγαλμένες από τον κόσμο των ξωτικών, αλλά το ανικανοποίητο σε έκανε να ψάχνεις , να γράφεις απίθανα ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ποιήματα, ερωτικά, μοναχικά, ανθρώπινα, να ξεσηκώνεις την ανθρώπινη φαντασία και την δικιά σου, τελειωμό να μην έχει.
Στα ντοκιμαντέρ άνοιξες έναν δίαυλο με σπάνιους ελιγμούς από τον κόσμο των ποιητών, έπιανες τον παλμό ενός παιδιού και τον σφυγμό ενός μεγάλου. Πως ακούμπησες τον κόσμο αυτών που δεν ακούνε ,για να καταλάβουμε πόσο κουφοί είμαστε εμείς οι ακούοντες... στις βουνοκορφές τις Κρήτης 4 μεταναστάκια πάνε σχολειό με το μοναδικό ελληνάκι ΠΑΡΑΞΕΝΙΣΜΑ πως μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα,  να είσαι μειονότητα στην ίδια σου την πατρίδα!!
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Η ΖΩΝΤΑΝΙΑ ΣΟΥ, ΟΙ ΧΥΜΟΙ ΠΟΥ ΕΒΓΑΖΕΣ για το όλον, τρεχαντήρι της ζωής, αφέντρα των ξωτικών. Σε θυμάμαι καβάλα στη μηχανή σου να αυλακώνεις την Πατησίων με τα τρομερά φουλάρια σου να ανεμίζουν και Ε Σ Υ να πετάς. Ξέρεις την πήρα την μηχανή σου όπως μου έλεγες «σύντροφε , να την πάρεις» τότε δεν το καταλάβαινα! Μου την έδωσε ο Θανάσης . Αλλά βρε πουλάκι μου πως την οδηγούσες ; εγώ δυσκολεύομαι πολύ. Όλο λέω στην Αθηνά ότι θα την πάω βόλτα , αλλά σιγά που θα την πάωωω.. Ξέρεις θα'θελα να διαβάσεις τα τελευταία μου ποιήματα, ελπίζω να τα βλέπεις στο ιντερνέτ ηηη ξέρεις Ε Σ Υ. Πηγαίνοντας στην Τήνο σκαφτόμουν την Εύα και ΣΕΝΑ και έγραψα το «γύρευε» ....

ψιτ ,δεν σε έχω ξεχάσει ούτε στιγμή.

Γύρευε

Γύρευε

Γύρευε  τον  νοτιά  στον δρόμο  της ζωής

     Τον   αφρό   της θάλασσας   εκεί   που πονείς.

  Γύρευε   την  ζέστη  του  μεσημεριού   στα  σοκάκια  της Αβάνας

                    Ερωτεύσου  στην    άκρη    του Ταίναρου

Το βουητό   της πόλης   άκου,   και  νόμιζε   πως μόνη  δεν είσαι.

 Γύρευε ,  ψάξε,     το λιθάρι   της ψυχής  που ακουμπισμό   δεν έχει.

Τις ματιές  που ανταμώνουν ,  φεύγουν,   ξανάρχονται,   στο  άπειρο  ταξιδεύουν.

Γύρευε  το  άδειο   ποτήρι  στους  θάμνους  της    λησμονιάς.

         Την  γιαγιά   που  ξέχασες    στη   πρώτη στροφή…

                              Το κόχλασμα  της   Αίτνας   ακίνδυνο   δεν είναι.

              Το χαμένο  πανηγύρι   που  την  καρδιά  σου  άφησες ,    γύρευε…

Της αθανασίας     τον βυθό    πώς  τον  βρίσκεις;

                                  Οι φυσητήρες   τί   λένε   όταν στην άβυσσο   βουτάνε;

                                               Γύρευε   στον  ουρανό   που σπάνια    αγναντεύεις…

                      Το σ η μ α δ  ι

     ΝΑΙ    το   Σημάδι,             ξέρεις            εσύ!

Μάης  8 του 2014   - Νίκος Ζωιόπουλος