Ο θεατράνθρωπος Θ. Τερζόπουλος

 Η ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Θ. ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

Σχεδόν 27 χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη μου επίσκεψη στην Αυστραλία, όπου παρουσίασα σε διάφορα φεστιβάλ στη Μελβούρνη, το Σίδνεϊ, την Αδελαΐδα, την Καμπέρα και το Περθ, την παράσταση μου «Βάκχες» του Ευριπίδη, ενώ το 1990 παρουσίασα και το Υλικό Μήδειας σε μεγάλη περιοδεία, όπου γνώρισα το ζεστό κοινό της Αυστραλίας και τους εκατοντάδες Έλληνες που βρήκαν μια άλλη πατρίδα τόσο μακριά από την Ελλάδα. Θυμάμαι με νοσταλγία εκείνα τα χρόνια και τις επαφές μου με τον Ελληνισμό της μακρινής Αυστραλίας, όπου διαπίστωσα τη βαθιά αγάπη τους για την πατρίδα. Εύχομαι οι ομογενείς μας να μην ξεχάσουν την ελληνική ιδέα και την ελληνική γλώσσα, να διατηρήσουν τις πλούσιες παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμά μας και ελπίζω να τους ξανασυναντήσω όπως παλιά.

Επίσης, πριν από δυο χρόνια έγινε ένας απολογισμός από τη μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα «The Australian» των καλύτερων παραστάσεων των τελευταίων 30 ετών, όπου κατατάσσει τις «Βάκχες» και το «Υλικό Μήδειας» ανάμεσα στις καλύτερες παραστάσεις που έχουν παρουσιαστεί στην Αυστραλία μαζί με αυτές των Πίνας Μπάους, Ρόμπερτ Ουίλσον, Πίτερ Μπρουκ, Αριάν Μνούσκιν, Φίλιπ Γκλας και Ρομέο Καστελούτσι. Ακόμη, στην Αυστραλία γνώρισα τους Aborigines, έκανα ένα εργαστήρι μαζί τους μαζί με την αξέχαστη Λουκία Ρικάκη, η οποία έκανε τότε δυο ντοκιμαντέρ για τις παραστάσεις μου στην Αυστραλία και γι’ αυτήν την υπέροχη φυλή. Πήρα ένα δικό τους παλιό μουσικό όργανο το ντιτζεριντού και έβαλα ήχους από αυτό στην παράστασή μου. Πρόκειται για μια κίνηση διαπολιτισμική, την οποία από τότε τη χρησιμοποιώ στις παραστάσεις του θεάτρου ΑΤΤΙΣ. Είναι πολύ μαγικό αυτό το ταξίδι στις αρχέτυπες παραδόσεις. Η επαφή μου με τους Aborigines με βοήθησε επάνω στις έρευνές μου στο αυθεντικό και το αρχέτυπο. Μεγάλο μέρος των αναζητήσεών μου είναι η μελέτη του αρχαιοελληνικού δράματος, καθώς και τις παραδόσεις άλλων λαών. Γι’ αυτό ακολούθησα τους Aborigines στις τελετές τους, αλλά και τους Ινδιάνους στον Αμαζόνιο και τους δικούς μας Αναστενάρηδες στη Μακεδονία, όπου πάτησα τα κάρβουνα για να νιώθω καλύτερα τη δική τους έκσταση. Με ενδιέφερε να φτάσω στη ρίζα, προσπαθώντας να βρω τη δική μας ρίζα, τις βαθύτερες μνήμες, ενέργειες και αρχέγονες μορφές.

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το άρθρο