Το ημερολόγιο της Σεμίνας. Λουκία.

Το ημερολόγιο της Σεμίνας. Λουκία. 8/6/2014.

*11.50 πμ. Κρύο και συννεφιά. 8η Ιουνίου, σαν 28η Οκτωβρίου, ζήτω τα "Όχι" μας. Εδώ απέναντι από τη θάλασσα, έτσι ξαφνικά τη θυμήθηκα. Εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 80, εμφανίστηκε στο Γραφείο Ρεπορτάζ της ΕΡΤ, ένας καστανός θάμνος μαλλιών κι από κάτω ένα 20χρονο κορίτσι με γυαλάκια. Οποιαδήποτε άλλη Λουκία στην ηλικίας της, που θα ερχόταν στην τηλεόραση, όφειλε να είναι ξανθιά και να μοιάζει, αν όχι στη Σίντυ Λόπερ, τουλάχιστον στη Σαμάνθα Φοξ.

Η Λουκία Ρικάκη, δεν έμοιαζε σε καμμιά, γιατί είχε ξεκινήσει από καιρό, να κάνει όνειρα σε άλλη γλώσσα. Δεν έμοιαζε ούτε με εμάς τις υπόλοιπες. Πολύ πιο μπροστά από την εποχή, ανήσυχη, μέσα σε όλα, υπερδραστήρια, ατίθαση και πάντα μ ένα τεράστιο χαμόγελο.

Κάποιο καλοκαίρι πήγαμε μαζί στη Ρόδο, να κάνουμε μια εκπομπή, απ αυτές που αλλιώς τις παρουσιάζαμε στους αρχισυντάκτες μας για να τις εγκρίνουν κι αλλιώς προέκυπταν τελικά. Είχαμε συμφωνήσει ότι θα τη στήναμε διαφορετικά και σκηνοθετικά, εν αγνοία του -κάπως αδιάφορου- σκηνοθέτη μας. Έτσι βρεθήκαμε μαύρα μεσάνυχτα σ ερημική παραλία, δυό τρελές κι ένας ηχολήπτης, να ηχογραφούμε κύματα και ανέμους, ήχοι οι οποίοι (σύμφωνα με τη Λουκία), θα δημιουργούσαν ''περάσματα'' που θα διέσωζαν τα σπηκάζ μας από τη μόλυνση των ανόητων -πλην απαραίτητων- πολιτικών δηλώσεων και εξαγγελιών. Έτσι στο μοντάζ, με τον εξαίρετο Πάνο Καλουδά, μοντάραμε υπονομευτικους ποιητικούς παφλασμούς κυμάτων, πίσω από βαρύγδουπες δηλώσεις Λαλιώτη.

Να σου πω κάτι Λουκία; Δεν έφυγες. Απλώς, πάλι χάθηκες όπως τότε, στον πρώτο όροφο της ΕΡΤ, τότε που πρίν εξαφανιστείς, έδινες εντολή ''όποιος με ζητήσει, πάω επάνω για κασέτες'' και χωνόσουν σε κάτι άδεια γραφεία ν ακούσεις μουσική ή να δεις υλικό από το εξωτερικό.

Θυμάμαι τα χρωματιστά μακό και τα βραχιόλια σου. Τις ταινίες σου, τη μαμά σου να σε συναγωνίζεται σε όνειρα και σχέδια. Σε θυμάμαι να προσπαθείς να εξηγήσεις τις ιδέες σου σε Γιομπαζολιά, Νέτα και Αντύπα, σ εκείνο το μικρό γραφείο τους στο τέλος του διαδρόμου, αλλά τελικά να εγκρίνονται οι προτάσεις Βλαστάρη και Στάη.Ήταν πιο κοντά στο σοσιαλιστικό ιδεώδες των 80ς. Σε θυμάμαι να σχεδιάζεις, να σχεδιάζεις, να σχεδιάζεις... Γελούσαμε πολύ τότε και όλο κρατούσαμε σημειώσεις... Εσύ θα έκανες κάποτε ταινίες κι εγώ εκπομπές με ταξίδια. Τα εκτός έδρας που δε μας έφταναν, τα θυμάσαι; Θυμάσαι στα ξενοδοχεία που δεν μας άφηναν σε ησυχία οι αρχές της πόλης και ενώ εγώ προσπαθούσα να τους βάλω σε λογαριασμό, τι ώρα και πού θα κάνουμε τα γυρίσματα, γιατί αλλιώς η Παυλίνα από την παραγωγή, θα μας σκότωνε και τις δυό, εσύ στο μαγνητοφωνάκι έψαχνες τις μουσικές που θα ''έντυναν'' την εκπομπή. Αυτός ήταν ο καημός σου. Α... και να προλάβουμε να πάμε θάλασσα.

Ξέρεις ποιές εικόνες σου δεν θα σβύσω ποτέ απ το μυαλό μου; Αυτή που είμασταν εκείνη τη νύχτα στη θάλασσα και έλαμπαν τα μάτια σου κι εκείνη που συναντηθήκαμε χρόοονια μετά και σφίξαμε παράξενα η μία την άλλη. Κάποιος μου είπε, πως πριν λίγο καιρό, βγαίνοντας από το νοσοκομείο, πήγες στην παραλία κι έβαλες τα πόδια σου στο νερό... "Δεν σκέφτομαι το ίδιο, σκέφτομαι αλλιώς'' έλεγες, αλλά επειδή εγώ σκέφτομαι το ίδιο μ εσένα κοριτσάκι, δες τι φωτογραφία σου έβαλα...Τη δικιά σου.

*6μμ. Βόλτα στο Κόρθι. Δεν έχω κέφια. Ανταλλαγή μνμ με τον Πέτρο Φιλιππίδη για τον Β.Π και το Εθνικό. Για το έργο του Μανιώτη. Πόσο τον αγαπάω τον Γιώργο, κρατάω μια εικόνα κοινού μας, θηριώδους ξεφαντώματος, (γαστριμαργικού και κουτσομπολικού,) στο σπίτι της Νεφέλης Ορφανού, όπου συνοδευόμουν στα έκτροπα από τον Παύλο Μάτεσι.Πόσο γέλιο, πόσο μαγείρεμα, πόσο εσώψυχο, ανάμεσα στα πειράγματα. (Με τον Παύλο φύγαμε μετά μαζί και συζητούσαμε μέχρι το ξημέρωμα. Χωρίς αστεία.) Έχω και σχετική φωτογραφία, όπου όλοι ποζάρουμε κατακόκκινοι, σε κατάσταση εκτός εαυτού. Πόσο ερωτευμένη ήταν τότε η Νεφέλη μου...
*23.50. Παρουσιάζω κατακράτηση θλίψης, απόψε..Συγγνώμη.

Πηγή: www.mediasoup.gr