Η Λουκία των προσωπικών της οραματισμών

Η Λουκία των προσωπικών της οραματισμών

Σίγουρα δεν ήταν μια συνηθισμένη περίπτωση η Λουκία Ρικάκη, που έφυγε την περασμένη εβδομάδα, στα 50 της χρόνια, αλλά μια ιδιαίτερα ξεχωριστή παρουσία, εκδηλωμένη μάλιστα πριν από 30 χρόνια, όταν δηλαδή ο «ζωηρός» ελληνικός κινηματογράφος έκανε τις πρώτες επαναστατικές του κινήσεις για να δηλώσει την ανεξαρτησία του από τις παλιές συνταγές και μάλιστα στο δυσκολότερο είδος, όπως ήταν η κινηματογραφική κωμωδία. Η Ρικάκη ήταν εκείνη που προσπάθησε να επιβάλει και να τη στηρίξει με τα όποια δικά της μέσα για την καλλιέργεια του αυτοσχεδιασμού και της ανάπτυξης ενός μύθου ή και μιας ιδέας μόνο, πάνω στην οποία ο σκηνοθέτης θα μπορούσε να κάνει τις δικές του επεμβάσεις και μεταλλαγές. Μήπως κάτι ανάλογο δεν ήταν και οι καθαρά προσωπικές ταινίες του Ζακ Τατί ή και οι έξοχες ταινίες του παραλογικού χιούμορ των Αδελφών Μαρξ; Στη συνέχεια ασχολήθηκε με ταινίες μυθοπλασίας, ενώ έστησε και πρώτη στην Ελλάδα το Κέντρο Λόγου και Τέχνης, στην οδό Θεμιστοκλέους, φτιάχνοντας την πρωτοπορειακή ταινία, τις «Νύχτες κωμωδίας», με πρωτοεμφανιζόμενους κωμικούς σε δικά τους κείμενα, ενώ και στο Μέγαρο Μουσικής παρουσίασε τη «Μουσική» της Μαργκερίτ Ντιράς και σε συνεργασία με τον Γεώργιο Βέλτσο τη «Φάρμα των ανθρώπων».

Ακόμα και στο διάστημα της παραμονής της στη Σωτηρία, το τελευταίο της έργο ήταν μια ταινία ντοκιμαντέρ του σχετικού περιβάλλοντος με τίτλο «Το σχέδιο Σωτηρία», η έσχατη δημιουργία της, στην οποία πρωταγωνιστούσε, σκηνοθετημένη από τον εαυτό της.

Είπε κανένας ότι και η σκηνοθεσία σαν μαχόμενο μέτωπο δεν έχει τις δικές του Ζαν ντ' Αρκ; Η Λουκία Ρικάκη από μόνη της έδωσε την απάντηση.

Πηγή: www.paron.gr