Παραθώμεθα με αγάπη

ΠΑΡΑΘΩΜΕΘΑ με αγάπη έγραφε το τελευταίο sms που έλαβα από τη Λουκία Ρικάκη. Εστάλη στις 10 Νοεμβρίου του 2011, ώρα 00.16 και το φυλώ ακόμα στο κινητό μου, όπως διαφυλάττω την ανάμνησή της στη μνήμη μου. Δεν είμασταν φίλοι καίτοι τη γνώριζα επί πολλά έτη, ούτε είχαμε συνεργασθεί… «Θα γίνει και αυτό κάποια μέρα γείτονα», μου έλεγε, γείτονα επειδή είχε έρθει να κατοικήσει δυο πολυκατοικίες πιο πέρα από τη δική μου. Κι αυτό το γείτονα το διείπε μια ανεπαίσθητη τρυφερότητα, συνήθως συνοδευόμενη από ένα γλυκό χαμόγελο. Μέχρι που αναχώρησε για το μεγάλο ταξίδι. Μαζί με τον Παύλο, τον Ντίνο, τον Αλέξη, τον Θεόδωρο. Και δεν θα ξανακούσω το «γείτονα». Κι είναι κρίμα, όχι μόνο για εμένα, αλλά για όλο τον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο, για τη πατρίδα μας, που χάθηκε η Λουκία. Ένας υπέροχος καλοκάγαθος δαίμων, στοιχειωμένος από την πνοή των Μουσών, που δεν άντεχε να αφήσει ούτε στιγμή χρόνου, ανεκμετάλλευτη, σαν να είχε προαίσθημα πως η Άτροπος δεν θα επέτρεπε να γνεσθεί όλο το νήμα της ζωής της, όπως άλλωστε και έγινε. 

ΠΑΡΑΘΩΜΕΘΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ Και έμεινε κενή η θέση της Λουκίας στο χώρο μας. Μαράζωσαν τα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Στη Κω, στη Ρόδο, έπαψαν οι γιορτές του κινηματογράφου. Σκορπίσαμε. Κι όσο κι αν ψάξαμε τριγύρω δεν βρήκαμε ούτε ένα χνάρι της, έξω από τις καρδιές μας. Κάποιοι από εμάς, οι πιο αισιόδοξοι, πιστέψαμε ότι πολύ σύντομα, θα μας δινόταν η χαρά να δούμε ξανά τη ψυχή της αποτυπωμένη πάνω στις εικόνες των πολλών ντοκιμαντέρ που είχε γυρίσει, επειδή κατέφθανε ο Μάρτιος. Δηλαδή το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, το οποίο η Λουκία επί σειρά ετών είχε ποικιλοτρόπως συνδράμει. Οποία δυσάρεστη έκπληξη μας ανέμενε όταν παραλάβαμε το πρόγραμμα του φεστιβάλ και δεν αναγνώσαμε άπαξ το όνομα της Λουκίας. Καμία αναφορά στο έργο της, στην προσφορά της, ήδη με λιγότερη ζωή από πολλούς συναδέλφους κι όμως με τόσο πλούσιο έργο, κι όμως, ούτε μια μνεία.
Πόσο μικρόψυχος πρέπει να είσαι για να ξεχάσεις τη Λουκία, μόλις δυο μήνες αργότερα; Πόσο μικρόψυχοι πρέπει να είμαστε και εμείς που δεν διαμαρτυρηθήκαμε, κόσμια, γιʼ αυτή την άκομψη παράλειψη; Ιδιαίτερα σε ετούτες τις εποχές που δοκιμάζεται η πίστη μας και το μέλλον φαντάζει ζοφερό, τόσο δύσκολο ήταν να προβληθούν μερικά από τα ντοκιμαντέρ της ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΑΡΓΟΝΑΥΤΩΝ, ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ, ΜΙΚΡΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ, ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ, το στερνό της, στο φεστιβάλ.

Γιατί αν το κρατικό ελληνικό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, με πρόεδρο και καλλιτεχνικό διευθυντή Έλληνες, που κύριο σκοπό έχει την προβολή και προώθηση της ελληνικής δημιουργίας, δεν επιδεικνύει την δέουσα ευαισθησία προς μια πρόσφατα χαμένη εξαιρετική σκηνοθέτιδα/παραγωγό ντοκιμαντέρ που ούτε στιγμή δεν έπαψε να υπηρετεί τόσο ως δημιουργός, όσο και ως καλλιτεχνικός διευθυντής την τέχνη του ντοκιμαντέρ γιατί αναμένουμε από τους ξένους να δείξουν ευαισθησία προς την πατρίδα μας, επιδεικνύοντας μεγαλοψυχία και διασώζοντάς την από την οικονομική καταστροφή, σαν αναγνώριση του ηθικού χρέους προς την Ελλάδα για την πολιτιστική, πολιτική και επιστημονική συμβολή της στην εξέλιξή τους.

Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Σκηνοθέτης