Έφυγε πρόωρα η Λουκία Ρικάκη

                                                           "Εφυγε" πρόωρα η Λουκία Ρικάκη

Όσοι τη γνωρίσαμε δεν θα την ξεχάσουμε. Γιατί ακόμη κι αν διαφωνούσες μαζί της δεν μπορούσες παρά να σεβαστείς το πάθος της γι’ αυτό που έκανε, την αγάπη της για τη δουλειά της, τη μαχητικότητά της και βέβαια την έντονη προσωπικότητά της, που κάλυπτε τα πάντα. Ήταν μια αγωνίστρια η Λουκία Ρικάκη για τα πιστεύω της και τα ιδανικά της κι αυτό περισσότερο απ’ όλα την κατατάσσει στην κατηγορία των πραγματικών καλλιτεχνών. Πολυπράγμων, ανήσυχη, αλλά και καλή φίλη που ήξερε να σέβεται τη γνώμη σου ακόμη κι αν διαφωνούσε με αυτή. Και πώς το ’φερε η μοίρα τους τελευταίους μήνες της ζωής της να χρειαστεί να επιστρατεύσει όλη τη δύναμη της ψυχής και του λεπτοκαμωμένου κορμιού της για να πολεμήσει απέναντι σε μια ύπουλη ασθένεια. Η Λουκία Ρικάκη «έφυγε» χθες, στα πενήντα μόλις χρόνια της.

Γεννημένη το 1961 στον Πειραιά φοίτησε στη σχολή Μωραϊτη. Ενώ τα κατοπινά χρόνια σπούδασε Iστορία της Tέχνης, Kινηματογράφο, Γραφικές Tέχνες και Φωτογραφία στο Dartington College of Arts στην Aγγλία. Δούλεψε στην τηλεόραση ως παραγωγός ντοκιμαντέρ και σειρών και αργότερα μπήκε στην κινηματογραφική παραγωγή ως διευθύντρια παραγωγής της ταινίας «Πεθαμένο λικέρ» του Γιώργου Καρυπίδη. Εργάστηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο και στο υπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και ίδρυσε την εταιρεία Orama Films, για την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων και ποιοτικών ταινιών για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Το ντεμπούτο της στην κινηματογραφική σκηνοθεσία σηματοδοτεί το «Ταξίδι στην Αυστραλία» το 1990 (απέσπασε κρατική διάκριση στα βραβεία ποιότητας το 1991). Ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα η ερωτική ταινία της «Κουαρτέτο σε τέσσερις κινήσεις» με τον Γιώργο Χωραφά και τη Θέμιδα Μπαζάκα έγινε η μεγαλύτερή της εμπορική επιτυχία. Ακολούθησαν εκτός άλλων η ταινία μυθοπλασίας «Συμφωνία χαρακτήρων» (1998) και τα ντοκιμαντέρ «Νύχτες κωμωδίας» (2001), «Το Αιγαίο μέσα από τα λόγια των ποιητών» (2003) και ο «Άλλος» (2004), ίσως η καλύτερη δουλειά της: θέμα του ντοκιμαντέρ είναι ένα σχολείο στο χωριό Πατσίδερο της Κρήτης στο οποίο φοιτά μόνο ένας Eλληνας μαθητής (οι συμμαθητές του είναι Aλβανοί).

Το θέμα των σχολείων και γενικότερα της εκπαίδευσης την απασχολούσε πολύ, πράγμα που φαίνεται και στο ντοκιμαντέρ «Ονειρα σε άλλη γλώσσα» όπου η Ρικάκη καταγράφει τη ζωή στο σχολείο, το μάθημα και τη συνύπαρξη των παιδιών από διαφορετικές χώρες, σε ένα σχολείο το οποίο κοντά στη πληγή της Κύπρου, ενώ στο ενεργητικό της είχε και σημαντική συγγραφική δραστηριότητα από το 1994 έως το 2009. 

Το 1996 ίδρυσε τις δύο θεατρικές σκηνές του Θεάτρου «104 - Κέντρο Λόγου και Τέχνης». Το 2000 ίδρυσε την εταιρεία Tricky Trick Films. Τελευταία δουλειά της Ρικάκη (που παίχθηκε στις αίθουσες) ήταν το ντοκιμαντέρ «Σχέδιο Σωτηρία» που αναφερόταν στο ομότιτλο νοσοκομείο.

Τέλος, σημαντικό κεφάλαιο στην ζωή της πρόωρα χαμένης σκηνοθέτιδας υπήρξε η διοργάνωση δυο πολύ επιτυχημένων κινηματογραφικών Φεστιβάλ στα οποία είχε αφοσιωθεί με πάθος: το ECO films στη Ρόδο που συγκέντρωνε ταινίες οικολογικού χαρακτήρα από όλον τον κόσμο και το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για θέματα Υγείας Ιπποκράτης, το οποίο διεξαγόταν στην Κω.

Στο συλλυπητήριο μήνυμα για τη Λουκία Ρικάκη ο Παύλος Γερουλάνος υπογραμμίζει: «Ο πρόωρος χαμός της Λουκίας Ρικάκη βάζει τέλος σε μια σημαντικότατη και πολυσχιδή καλλιτεχνική πορεία αλλά, κυρίως, σε μια ζωή που χαρακτηρίστηκε από πάθος, δημιουργικότητα, ενέργεια, γενναιοδωρία, αγάπη για το καινούργιο και το διαφορετικό. Και, προπαντός, αξιοπρέπεια. Και καρτερία στα δύσκολα. Είναι σίγουρο πως δεν θα την ξεχάσουμε, είναι σίγουρο πως θα μας λείψει. Ένα μικρό καλό ταξίδι θα της πούμε από εδώ, εκεί που πάει για να ξεκουραστεί»…

* Η κηδεία της θα γίνει την Παρασκευή.

του Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη

Πηγή: Αδέσμευτος Τύπος