«Έχετε τάσεις φετιχισμού;»


Τ
ης Αγγελικής Βασιλάκου
Περιοδικό ΜΕΤΡΟ

Έχετε τάσεις Φετιχισμού;

 ΣουρεαλΕρως: Ένα θεατρικό παιχνίδι της Λουκίας Ρικάκη

Να ζήσετε το θέατρο σαν μια περιπέ­τεια. Αυτό είναι το ζητούμενο σε αυ­τή την παράσταση. Ο θεατής-συνένοχος. Ο θεατής-συνεργός, ο διαταραγμένος θεατής που, πριν ακόμα η παρά­σταση αρχίσει, γίνεται μέτοχος ντανταϊστικών δρώμενων, στόχος προσωπικών ερω­τήσεων, κάτοχος μικρών άσπρων χαρτιών με τυπωμένες πάνω ερωτήσεις του τύπου: «Σε τι ηλικία κάνατε έρωτα για πρώτη φο­ρά;», «Τι νιώθετε για μια γυναίκα όταν ακούτε ότι "τα θέλει ο κώλος της";» «Θα τολμούσατε να εμφανιστείτε σε μια γυναίκα έχοντας ύποπτους λεκέδες στο παντελόνι σας;» « Έχετε τάσεις φετιχισμού;» «Ξέρετε πού πέφτει η κλειτορίδα;»

Και έπειτα, μπαίνοντας στην αίθουσα ακο­λουθεί η πλήρης ανατροπή των πά­ντων. Η γη στο πλάι, σκαρφαλωμέ­νη σε έναν τοίχο, όπου καθρέφτες σφηνωμένοι πάνω στην τεχνητή χλόη αντανακλούν ανάκατα τα φώ­τα, τα πρόσωπα των ηθοποιών και τα σουρεαλιστικά αντικείμενα που είναι διασκορπισμένα επί σκηνής. Στη σκηνή του Θεάτρου «Φούρνος», και μέσα στην πλοκή του έργου «ΣουρεαλΈρως», το ζητούμενο δεν είναι ούτε οι έρωτες των σουρεαλιστών (Ελυάρ, Γκαλά, Νταλί, Μπρετόν...), ούτε το παίξιμο των 11 νέων ηθοποιών που υποτίθεται πως σε ένα θέατρο «Οφ Μπρόντγουεη» αποφασίζουν να γνωρίσουν το έργο των σουρεαλιστών, μελετώντας τα κείμενά τους που γράφτηκαν πριν κάπου 70 χρόνια και αφορούν τον έρωτα και τις διαπροσωπικές σχέσεις.
 
Γιατί εδώ η σκηνοθέτις, Λουκία Ρι­κάκη, επιθυμεί και τη δική σας εμπλοκή. Γιατί και πώς; Ξεκινώντας από ένα βιβλίο με «Συζητήσεις για τη Σεξου­αλικότητα», που διαμείφθηκαν μεταξύ των σουρεαλιστών ανάμεσα στο 1928 και το 1932, έστησε μια παράσταση με σκοπό να θέσει ερωτήματα στο θεατή, να τον προβλη­ματίσει, παρασύροντάς τον να σκεφτεί τους δικούς του έρωτες και τη δική του σεξουαλι­κότητα.
 
Εδώ, ο έρωτας είναι ο άξονας και η κινητή­ριος δύναμη της δημιουργίας και το ερώτη­μα είναι πώς να έχεις μια άλλη ποιότητα επι­κοινωνίας, σχέσης, αν η σχέση σου έχει μια άλλη ποιότητα. Και η παράσταση αρχίζει με τους ηθοποιούς να υποδύονται ρόλους σουρεαλιστών (Μαρία Λεκάκη-Φρίντα Κάλο, Ει­ρήνη Ελευθερίου-Λεωνόρα Κάριγκτον, Νίκη Σερέτη-Σιμόν Μπρετόν, Στέλλα Κωνσταντάτου-Βαλεντίν Ουγκώ, Όλγα Μιχαλοπούλου-Αϊλίν Αγκόρ. Γιάννης Λάζαρης-Σαλβατόρ Νταλί, Χρόνης Τσακιράκης-Μαρσέλ Ντυσάν, Βασίλης Νικολαίδης-Ρενέ Κρεβέλ, Αλέξανδρος Κομπόγιωργας-Πωλ Ελυάρ, Χριστόφορος Πανούτσος-Αντρέ Μπρετόν και Πάνος Σακελλαρόπουλος-Λουί Αραγκόν). Αλλά και να «συστήνονται» επί σκηνής με τα πραγματικά τους ονόματα και εξίσου πραγ­ματικά στοιχεία για το άτομό τους. Έτσι, ζόρικα και αστεία. Αυνανισμός, ερωτικές φαντασιώσεις, όνειρο, εγκατάλειψη... Ο έρω­τας σε όλες τις εκδοχές του. Επί σκηνής και στην αυλαία. Ανάμεσα στους θεατές που οι ηθοποιοί τούς «προκαλούν» να αναμειχθούν κι αυτοί στην παράστασή τους με χίλιους δυο τρόπους. Απευθύνοντάς τους ερωτήσεις, κυ­κλοφορώντας ανάμεσα τους, καθιστώντας τους ένα είδος «οθόνης», όπου πάνω της προβάλλονται πίνακες σουρεαλιστικοί του Σαλβατόρ Νταλί και του Ρενέ Μαγκρίτ.

Στη σκηνή του «Φούρνου», στην παράστα­ση «Σουρεαλέρως», δεν είναι απλώς και μόνο 11 νέοι ηθοποι­οί, από 20 ως 27 χρόνων, που παίζουν ένα έργο, ερεθισμένοι, κινητοποιημένοι, από την ελευθεριότητα των σουρεαλιστών, αλλά και εμείς οι ίδιοι, «κοινό διαταραγμένο», συγκινημένο από αυτούς τους έρωτες, τους, τόσο ολόιδιους με τους δικούς μας που να μας βάζουνε σε σκέψεις. Και αυτή η παράσταση, χωρίς «κανονικούς» θεατές, που μοιάζει με ένα θεατρικό παιχνίδι μέσα στη νύχτα περισσότερο, είναι ίσως ένας από τους κυριότερους λόγους που μας κάνει να θέλουμε όχι να δούμε, να παραβρεθούμε, αλλά να ζήσουμε το «ΣουρεαλΈρωτα».
 
Αγγελική Βασιλάκη