Θεατρικά όρ(γ)ια



                                                                         Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος - Θεατρικά Όρ(γ)ια

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος δεν θαμπώνεται από την απατηλότητα της λάμψης ούτε σαγηνεύεται εύκολα από τις σειρήνες της ματαιοδοξίας. Προτιμά τους μεστούς ρόλους με ουσία που αγγίζουν και θεραπεύουν την ψυχή του. Επομένως είναι απόλυτα δικαιολογημένη η απόφαση του να πει "ναι" στη Λουκία Ρικάκη και στο θεατρικό δέλεαρ των "Οργίων" του Παζολίνι...

Τριανταπεντάρης σήμερα, με ένα παρουσιαστικό που δεν περνάει απαρατήρητο, αλλά ο ίδιος δεν θεωρεί πλεονέκτημα, ο Κωνστα­ντίνος Κωνσταντόπουλος έχει προχωρήσει τα δώδεκα χρόνια που βρίσκεται στον θεα­τρικό χώρο με βήματα αργά και σταθερά. Τα "πυροτεχνήματα" δεν μοιάζει να τον ενδια­φέρουν. Πιστεύει ότι κανείς χαρακτηρίζε­ται κατά κύριο λόγο από τα “όχι" που λέει. Αυτή τη φορά όμως ο Κωνσταντίνος Κων­σταντόπουλος θα συζητηθεί για ένα "ναι" που είπε.
 
Πρωταγωνιστεί μαζί με τη Βάνα Μπάρμπα σε σκηνοθεσία της Λουκίας Ρικάκη στα 'Όργια" του Παζολίνι, που ανεβαίνουν στο θέατρο "Ελυζέ". Μια παράσταση που θα εί­ναι από αυτές που θα ξεχωρίσουν τον φετι­νό χειμώνα. Με λόγο ανατρεπτικό, σύγχρο­νο, φιλοσοφικό, ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι κάνει μια βαθιά τομή στις ανθρώπινες σχέ­σεις. Ένα ζευγάρι μέσα από ειλικρινά ορ­γιώδεις διαδρομές του πνεύματος, αποφα­σίζει να πει αλήθειες. Να ξεσκεπάσει και να ξεσκεπαστεί.
 
Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος αν και στην αφετηρία ακόμα αυτής της παράστα­σης, έχει ήδη παθιαστεί. Τo "V.B." τον συνά­ντησε στο σπίτι του, απέναντι από την Ακρόπολη. Μια όμορφη μικρή φωλιά, ένα σπίτι που αντανακλά την αντίληψη του Κωνσταντίνου να ενδιαφέρεται για την ου­σία των πραγμάτων, παρά για τη λάμψη τους.
 
Γι' αυτό και οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις ήταν μετρημένες. Γι' αυτό και προτίμησε να δουλέψει στο Εθνικό, στο Κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο Θεσσαλικό, με σκη­νοθέτες που εκτιμά: όπως ο Μίνως Βολανάκης, ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο Κώστας Τσιάνος και ο Σταύρος Ξαρχάκος. Φιλόξενος, προσγειωμένος, θα με οδηγήσει στο κατάφωτο μπαλκόνι του που κοιτάει την Ακρόπολη. “Βουτηγμένος" στον Παζολίνι.

Κ.Κ.) Είναι πολύ δύσκολο να έχεις να αντι­μετωπίσεις το κείμενο του Παζολίνι, αλλά είναι και πολύ μεγάλο υποκριτικό δέλεαρ γτα τον ηθοποιό. Ο λόγος του είναι πολύ μεστός, περιεκτικός, λακωνικός και άκρως φιλοσοφικός. Αυτό που συμβαίνει στη σκη­νή δεν είναι δράμα, είναι στην κυριολεξία τραγωδία. Ο ηθοποιός καλείται να βρει τη χρυσή τομή, ώστε να μην φαίνεται ότι κάνει διάλεξη. Με την απλότητα του καθημερινού λόγου να εκφέρει τα σύνθετα αυτά νοήματα, ώστε να φαίνεται ότι του γενναώνται εκείνη τη στιγμή.
 
V.B.) Πως κατατάσσεις αυτό το έργο σε σχέ­ση με τα υπόλοιπα που έχεις παίξει;
 
Κ.Κ.) Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, αι­σθάνομαι ότι στην ουσία το ένα έργο, έφερ­νε το άλλο. Ότι δημιουργούσαν μια φυσική συνέχεια. Νιώθω πιο πολύ ότι βρίσκομαι οτα χωράφια μου, γιατί ανάλογα θέματα έχω επεξεργαστεί και στο παρελθόν. Πάντα μου άρεσαν τα κλασικά κείμενα και τα έργα ρεπερτορίου. Όσες φορές τόλμησα να κάνω την παρέκκλιση σε άλλου είδους κείμενα, ήταν κάτι σαν ευχάριστο διάλειμμα. Ένιωθα ότι θα ξαναγυρίσω και η ζωή η ίδια με οδη­γούσε σε έργα κλασικά.
 
V.B.) Ο Παζολίνι ωστόσο δεν έχει καταχωρηθεί στους κλασικούς.
 
Κ.Κ.) Η μελέτη του έργου του, δείχνει ότι είναι πολύ περισσότερο κλασικός, απ' όλους τους κλασικούς και ότι θα μείνει τε­λικά κλασικός. Το έργο του, πιστεύω ότι ακόμα και μετά από 100 χρόνια θα έχει την ίδια ή και μεγαλύτερη ισχύ. Απλώς ως τώρα δεν είχαμε τολμήσει να τον αγγίξουμε και τον αντιμετωπίζαμε ως περιθωριακό συγγραφέα. Προσωπικά αισθάνομαι ότι αυ­τός μου ο ρόλος στα Όργια" θα είναι ένας από τους πλέον σοβαρούς και μεγάλους που έχω παίξει.
 
V.B.) Πως είναι ο ήρωας που ερμηνεύεις;
 
Κ.Κ.) Αυτός ο άντρας δεν είναι ένας πολύ συγκεκριμένος χαρακτήρας ανθρώπου. Εκπροσωπεί την ίδια την έννοια του αρσε­νικού. Είναι ο διανοούμενος, ο πνευματικά ανικανοποίητος άντρας, που σπαράζει νιώ­θοντας μόνος και διαφορετικός μέσα στην κοινωνία. Που βιώνει την αρχέτυπη, την αρχέγονη δομή των πραγμάτων. Όλη η φύση είναι οργανωμένη και προγραμματισμένη θηλυκά. Ο άντρας ενέχει μέσα του μια πολύ βασική διαφορά από το γενικότερο πρό­γραμμα της φύσης. Ο ήρωας του Παζολίνι ανήκει στη χορεία εκείνη των ρόλων που πραγματικά ανιχνεύουν τη σκοτεινή πλευ­ρά του ανθρώπου.
 
V.B.) Εκείνη δηλαδή την πλευρά που συνή­θως δεν εξωτερικεύεται ποτέ;
 
Κ.Κ.) Αυτόν τον ήρωα δεν τον συναντάμε ποτέ, ακόμα και να τον συναντήσουμε δεν το αντιλαμβανόμαστε, γιατί φορά προσω­πείο. Το έργο του Παζολίνι δείχνει τι συμ­βαίνει στο αντρόγυνο, όταν αποφασίζουν να πετάξουν τη μάσκα και να πουν αλήθειες. Ομολογούν ότι όταν ξημερώσει θα ξαναβγούν στη ζωή και θα παραστήσουν τους ευτυχισμένους για χάρη της υπόληψης τους, της οικογένειάς τους, των κοινωνι­κών συμβάσεων. Οι ήρωες του Παζολίνι, εί­μαστε εμείς. Που ζούμε στους σχιζοφρενικούς ρυθμούς που επιβάλλει η σημερινή ζωή. Κάτω από τον κανόνα των κανόνων ότι ο έρωτας των άλλων είναι αγνότητα και ο δικός μας ενοχή. Όλοι ζούμε διπλή ζωή. Κανείς δεν λέει αλήθειες και κανείς δεν εί­ναι αυτό που πραγματικά φαίνεται.
 
V.B.) Αισθάνεσαι και εσύ στη δική σου ζωή τη διπλή όψη των πραγμάτων;
 
Κ.Κ.) Νιώθω ότι έχω διπλή υπόσταοη, όπως πιστεύω και όλοι οι άνθρωποι.
 
V.B.) Το κρύβεις αυτό το δεύτερο πρόσωπο;
 
Κ.Κ.) Όχι δεν το κρύβω, αλλά όσο μπορώ το ανιχνεύω. Πολλές φορές έχουμε έναν ακό­μα εαυτό μέσα μας, αλλά δεν το ξέρουμε. Μπορούμε να είμαστε δύο, τρεις ή και δέκα άνθρωποι μαζί.
 
V.B.) Και ειδικά ο ηθοποιός;
 
Κ.Κ.) Οι ηθοποιοί είναι άτομα πειραγμένα, εξ ορισμού. Η σχιζοφρένεια, είναι η αφετη­ρία της διαδρομής μας. Γι' αυτό πιθανόν γι­νόμαστε ηθοποιοί. Για να θεραπεύσουμε, ή να συμφιλιωθούμε με αυτό το θεϊκό πείραγμα. Χάρηκα πολύ όταν σε μια συνέντευξη του Ζεράρ Ντεπαρντιέ, διάβασα τη δήλωσή του; "Πλεόν είμαι σε τέτοια ηλικία που τολ­μώ να παίζω με τη γυναικεία μου πλευρά". Πιστεύω ότι ο άντρας έχει μέσα του και μία γυναικεία πλευρά, την οποία δεν μπορεί αι­ωνίως να κρύβει και να απαρνιέται.
 
V.B.) Κατά πόσο το μοντέλο του αρσενικού που προβάλλει ως πρότυπο η κοινωνία, επι­τρέπει στον άντρα να εκφράσει τη γυναικεία του πλευρά;
 
Κ.Κ.) Είναι γεγονός, ότι μια γυναίκα δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι γυναίκα Ενώ ο άντρας οργανώνεται και προπονείται από μικρός στο ότι πρέπει να δημιουργή­σει, να μην κλαίει, να είναι δυνατός. Υπάρ­χει συνταγή του τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν οι άντρες, οι οποίοι πρέπει να αποδεικνύουν σε κάθε στιγμή τον ανδρισμό τους. Αντίθετα εσείς οι γυναίκες, επειδή γεννάτε, είστε σε μια μυστική συνομιλία με τη φύση. Ενώ οι άντρες είμαστε μόνοι μας. Ότι συμβαίνει, συμβαίνει εδώ και τελειώνει. Γι' αυτό οι άντρες έχουν τεράστια ερωτήμα­τα και είναι στην ουσία ανικανοποίητα άτο­μα. Γεγονός που προσφέρει την ευκαιρία της πνευματικότητας. Οι γυναίκες πολλές φορές δεν αναρωτούνται, ή τουλάχιστον δεν αναρωτούνται δυνατά επειδή είναι η ίδια η φύση.
 
V.B.) Είμαστε δηλαδή προνομιούχες και δεν το έχουμε... καταλάβει;
 
Κ.Κ.) Θα μπορούσατε να έχετε παρέμβει πάρα πολύ ουσιαστικά. Το γεγονός ότι η κοινωνία είναι με τέτοιο τρόπο δομημένη, ώστε να είναι κοινωνία αντρών, είναι λίγο ύποπτο από πλευράς σας. Έχετε μια δύνα­μη που ή δεν την έχετε αναγνωρίσει ή έχε­τε αποδεχτεί το καθιερωμένο μοντέλο, γιατί έτσι προτιμάτε να είναι τα πράγματα.
V.B.) Στο μοντέλο των σχέσεων ωστόσο και της οικογένειας έχουν μερίδιο ευθύνης και τα δύο φύλα.
 
Κ.Κ.) Οι ευτυχισμένοι και οι επιτυχημένοι γάμοι, είναι σήμερα ελάχιστοι. Κυριαρχεί νοσηρότητα στις σχέσεις και ιδιαίτερα οτην οικογένεια. Μια νοσηρότητα η οποία περνάει από γενιά σε γενιά και επαναλαμβάνεται. Ένας φαύλος κύκλος. Είναι γενναίος όποιος καταφέρει να τον σπάσει και να βγει από την αλυσίδα. Αλλά μόνο ελάχιστοι το καταφέρνουν.
 
V.B.) Ζούμε σε μια κοινωνία δυστυχισμένων;
 
Κ. Κ.) Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου ελάχι­στοι τολμούν να επιθυμούν και ακόμα λιγότεροι τολμούν να διατυπώσουν τις επιθυ­μίες τους.
 
V.B.) Ποια είναι η δική σου αντίσταση σ' αυτό το μοντέλο;
 
Κ.Κ.) Προέρχομαι από τον αριστερό χώρο και εξακολουθώ να βρίσκομαι σ' αυτόν. Πα­ρόλο που έχω διαγραφεί εδώ και χρόνια από το ΚΚΕ, και παρόλο που έχει καταργηθεί το μοντέλο του σοσιαλισμού, νιώθω από πείσμα υπαρξιακό βασικά, ότι τώρα περισσότερο παρά ποτέ είμαι αριστερός. Έχω ανάγκη από μία χίμαιρα, μία ιδεολο­γία. Γι' αυτό κατέληξα σε κάτι που ακούγεται μικρό, αλλά δεν έχω άλλο τρόπο αντίστασης. Αν εγώ γίνω καλύτερος άνθρωπος, δεν μπορεί… θα το δούνε και στο τρόλεϊ που θα ανεβώ. Θα επηρεάσω έτσι τον γείτονά μου. Είναι μια πράξη πολιτική. Θα εκπέμπω όσο μπορώ καλύτερα ως μονάδα, ελπίζοντας ότι θα βρω και πέντε δέκα συμμάχους.
 
V.B.) Γιατί ηθοποιός Κωνσταντίνε: 
 
Αν δεν ήμουν ηθοποιός θα ήμουν οικότροφος στο Δαφνί. Έγινα ηθοποιός από άποψη και επιλογή. Ήταν κάτι που το ήθελε η ψυχή μου από τα παιδικά μου χρόνια. Μια διάθεση ότι με αγαπούν, με αποδέχονται. Η σκηνή προσφέρει αυτή την αποδοχή.
 
V.B.) Κι αυτή η αποδοχή, το χειροκρότημα πόσο αντέχει;
 
Κ.Κ.) Οχι πάρα πολύ. Ίσως ως την επόμενη μέρα που το ξαναζητάς....
 
Η ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ ΓΙΑ ΤΑ “ΌΡΓΙΑ"
Η Λουκία Ρικάκη σκηνοθετεί για πρώτη φορά στο θέατρο. Ως σήμερα την ξέρουμε μέσα από τις ταινίες της, με πιο πρόσφατη το "Κουαρτέτο σε τέσσερις κινήσεις" που κατάφερε να σπάσει το φράγμα των λιγοστών εισιτηρίων που κόβουν οι ελληνικές ταινίες και να κάνει επιτυχία, Δεν ήταν όπως λέει στο "V.B." διακαής πόθος της να σκηνοθετήσει στο θέατρο; "Ψάχνοντας σε ένα βιβλιοπωλείο, ανακάλυψα το έργο του Παζολίνι και γοητεύθηκα από το κείμενο. Γι' αυτό και το αποφάσισα. Ο Παζολίνι είναι τολμηρός. Πράγμα που έχει ανάγκη τόσο το σύγχρονο θέατρο, όσο και το σύγχρονο και ιδιαίτερα το ελληνικό σινεμά. Οι ήρωες του Παζολίνι είναι αληθινοί, αγγίζουν αληθινά συναισθήματα, γι' αυτό και είναι τολμηροί. Στόχος αυτής της παράστασης είναι να κατοικήσουν οι ήρωες στην καρδιά του θεατή. Δεν θέλω ούτε να φλερτάρω, ούτε να εντυπωσιάσω το κοινό, αλλά να του παρέχω μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη συναισθηματική εμπειρία. Να ταρακουνηθεί από τον λόγο του συγγραφέα. Τα δύο πρόσωπα του έργου αγγίζουν με τον λόγο και τή συμπεριφορά του σώματος τα όρια της ανθρωποφαγίας. Μέσα από οργιώδεις διαδρομές ξεπερνούν τα όριά τους. Γι' αυτό και εμείς έχουμε βάλει το "γ" σε παρένθεση, ώστε ο τίτλος της παράστασης να ακροβατεί ανάμεσα στα όρια και στα όργια".
 
ΤΟ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ ΜΕ ΤΑ "ΌΡΓΙΑ" ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΝΑ ΜΠΑΡΜΠΑ
Αν και είναι ήδη πολύ γνωστή στο ελληνικό κοινό, ωστόσο η Βάνα Μπάρμπα εμφανίζεται για πρώτη φορά σε θεατρική παράσταση. Ως σήμερα είχε ωστόσο δεχτεί πολλές προτάσεις για να ανέβει και στη θεατρική σκηνή, τις οποίες είχε απορρίψει. Αυτό που την έπεισε αυτή τη φορά, ήταν ο ίδιος ο λόγος, το κείμενο του Παζολίνι; "Ήταν κάτι σαν κάθαρση, σαν λύτρωση για μένα", λέει η Βάνα Μπάρμπα στο "V.B." "Όταν διάβασα το έργο, όταν γνώρισα την ηρωίδα του Παζολίνι, ανακάλυψα αυτή τη γυναίκα πολύ έντονα μέσα μου. Η αλήθεια της με ταρακούνησε. Με έπεισε. Είμαι άνθρωπος των άκρων. Στην παράσταση ένα ζευγάρι ζει εξτρεμιστικές καταστάσεις, θέλησα να δοκιμάσω. Πιστεύω ότι τα πράγματα λειτουργούν μαγικά. Κάποτε φθάνει η κατάλληλη ώρα για όλα. Έτσι αισθάνθηκα διαβάζοντας το κείμενο. Και προς θεού, δεν νιώθω έτοιμη και σίγουρη που πατώ για πρώτη φορά στο σανίδι. Μόνο μου «όπλο» είναι η δική μου αλήθεια και η ανάγκη μου να την καταθέσω".
 
της Δέσποινας Σαββοπούλου
Περιοδικό Votre Beauté