Μέρες τηλεόρασης

Η Λουκία δούλεψε 30 χρόνια στην ελληνική, στην ευρωπαϊκή τηλεόραση και στους οργανισμούς που είχαν την εποπτεία της ευρωπαϊκής τηλεοπτικής παραγωγής. Ζωηρή, ανυπότακτη και δημιουργική, βρήκε συνδημιουργούς που έχουν έναν τρυφερό τρόπο να τη θυμούνται.

H Σεμίνα Διγενή θυμάται τη συνεργασία της με τη Λουκία στην ΕΡΤ 

Εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 80, εμφανίστηκε στο Γραφείο Ρεπορτάζ της ΕΡΤ ένας καστανός θάμνος μαλλιών κι από κάτω ένα 20χρονο κορίτσι με γυαλάκια. Οποιαδήποτε άλλη Λουκία στην ηλικία της, που θα ερχόταν στην τηλεόραση, όφειλε να είναι ξανθιά και να μοιάζει, αν όχι στη Σίντυ Λόπερ, τουλάχιστον στη Σαμάνθα Φοξ.

Η Λουκία Ρικάκη, δεν έμοιαζε σε καμμιά, γιατί είχε ξεκινήσει από καιρό, να κάνει όνειρα σε άλλη γλώσσα. Δεν έμοιαζε ούτε με εμάς τις υπόλοιπες. Πολύ πιο μπροστά από την εποχή, ανήσυχη, μέσα σε όλα, υπερδραστήρια, ατίθαση και πάντα μ' ένα τεράστιο χαμόγελο.

Κάποιο καλοκαίρι πήγαμε μαζί στη Ρόδο, να κάνουμε μια εκπομπή, απ αυτές που αλλιώς τις παρουσιάζαμε στους αρχισυντάκτες μας για να τις εγκρίνουν κι αλλιώς προέκυπταν τελικά. Είχαμε συμφωνήσει ότι θα τη στήναμε διαφορετικά και σκηνοθετικά, εν αγνοία του -κάπως αδιάφορου- σκηνοθέτη μας. Έτσι βρεθήκαμε μαύρα μεσάνυχτα σ' ερημική παραλία, δυό τρελές κι ένας ηχολήπτης, να ηχογραφούμε κύματα και ανέμους, ήχοι οι οποίοι (σύμφωνα με τη Λουκία), θα δημιουργούσαν "περάσματα" που θα διέσωζαν τα σπηκάζ μας από τη μόλυνση των ανόητων -πλην απαραίτητων- πολιτικών δηλώσεων και εξαγγελιών. Έτσι στο μοντάζ, με τον εξαίρετο Πάνο Καλουδά, μοντάραμε υπονομευτικους ποιητικούς παφλασμούς κυμάτων, πίσω από βαρύγδουπες δηλώσεις Λαλιώτη.

Να σου πω κάτι Λουκία; Δεν έφυγες. Απλώς, πάλι χάθηκες όπως τότε, στον πρώτο όροφο της ΕΡΤ, τότε που πριν εξαφανιστείς, έδινες εντολή "όποιος με ζητήσει, πάω επάνω για κασέτες" και χωνόσουν σε κάτι άδεια γραφεία ν' ακούσεις μουσική ή να δεις υλικό από το εξωτερικό.

Θυμάμαι τα χρωματιστά μακό και τα βραχιόλια σου. Τις ταινίες σου, τη μαμά σου να σε συναγωνίζεται σε όνειρα και σχέδια. Σε θυμάμαι να προσπαθείς να εξηγήσεις τις ιδέες σου σε Γιομπαζολιά, Νέτα και Αντύπα, σ' εκείνο το μικρό γραφείο τους στο τέλος του διαδρόμου, αλλά τελικά να εγκρίνονται οι προτάσεις Βλαστάρη και Στάη.Ήταν πιο κοντά στο σοσιαλιστικό ιδεώδες των 80ς. Σε θυμάμαι να σχεδιάζεις, να σχεδιάζεις, να σχεδιάζεις... Γελούσαμε πολύ τότε και όλο κρατούσαμε σημειώσεις... Εσύ θα έκανες κάποτε ταινίες κι εγώ εκπομπές με ταξίδια. Τα εκτός έδρας που δε μας έφταναν, τα θυμάσαι; Θυμάσαι στα ξενοδοχεία που δεν μας άφηναν σε ησυχία οι αρχές της πόλης και ενώ εγώ προσπαθούσα να τους βάλω σε λογαριασμό, τι ώρα και πού θα κάνουμε τα γυρίσματα, γιατί αλλιώς η Παυλίνα από την παραγωγή, θα μας σκότωνε και τις δυό, εσύ στο μαγνητοφωνάκι έψαχνες τις μουσικές που θα "έντυναν" την εκπομπή. Αυτός ήταν ο καημός σου. Α... και να προλάβουμε να πάμε θάλασσα.