«Η διαδικασία της φυγής»

Η διαδικασία της φυγής
ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ»
 
Πόσοι νέοι  Έλληνες σκηνοθέ­τες μπορούν να ελπίζουν ότι θα δουν την ταινία τους να προβάλ­λεται στην Αμερική και μάλιστα χωρίς την παρέμβαση του κρά­τους; Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Λουκίας Ρικάκη -Ταξί­δι στην Αυστραλία», η οποία γυρί­στηκε με τη συμμετοχή της Σουη­δίας (Κανάλι SVT1) και της Γαλ­λίας (ΑΝΤΕΝΝΕ 2), πρόκειται να προβληθεί στο Φεστιβάλ Ανεξάρ­τητων Ταινιών, στο «Αντζέλικα Φιλμ Σέντερ» της Νέας Υόρκης (2-12 Οκτωβρίου), που φέτος, για πρώτη φορά περιλαμβάνει και ευρωπαϊκές παραγωγές.

Είκοσι εννέα χρονών, η νεαρή σκηνοθέτις, έχει ήδη σχηματίσει ένα πλούσιο βιογραφικό με τηλεοπτικές παραγωγές, σκηνοθεσίες, συμπαραγωγές και διεθνείς δραστηριότητες (μέλος ευρωπαϊκών επιτροπών και οπτικοακουστικά προγράμματα). Εάν σε αυτά προσθέσουμε και τη δημοσιογραφική της εμπειρία σε εφημερίδες και περιοδικά  ολοκληρώνεται η εικό­να ενός ανήσυχου και πολυπράγμονα ανθρώπου. Ιδιότητες που εκδηλώθηκαν από την εφηβεία της, όταν το «έσκαγε από το σπίτι αναζητώντας την περιπέ­τεια του ταξιδιού». Δεν είναι, λοι­πόν, τυχαίο το γεγονός ότι επέλεξε για το θέμα της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της την αληθινή ιστορία δύο παιδιών, που δραπετεύουν από την ασφυκτική ζωή μιας επαρχιακής πόλης για να ταξιδέψουν στην Ελλάδα.
 
«Όταν διάβασα την είδηση αυτή  στις εφημερίδες συγκινήθηκα ; πολύ. Με μια κάμερα στο χέρι πήγα στο χωριό, απ' όπου ξεκίνησαν τα δύο παιδιά την περιπλάνησή τους, τους συνάντησα, μίλησα μαζί τους και, ταυτόχρονα, συνέλαβα τον εαυτό μου να αναζητά τους χώρους για το γύρισμα μιας ταινίας…» λέει η Λουκία Ρικάκη.Μοναδικό κίνητρο των δύο μικρών ηρώων του «Ταξιδιού στην Αυστραλία» είναι η αλλαγή παραστάσεων, η γνωριμία με νέους τόπους.
 
«Το ταξίδι ως διαδικασία φυγής και ανανέωσης, όπου δεν έχει σημασία από πού ξεκινά και που καταλήγει, σημασία έχουν όσα διαδραματίζονται στη διάρκειά του» προσθέτει η σκηνοθέτις. «Κάτε τι που συναντούν το αντιμετωπίζουν με την αθωότητα του πρωτόγνωρου που τους επιτρέπει μια διαφορετική αλλά και  αποκα­λυπτική ματιά στη ζωή». Ενας ναυτικός, ένας κλόουν, ένας Αυ­στραλός συγγραφέας, δύο φα­ντάροι, πρόσωπα που μπροστά στα μάτια των παιδιών παίρνουν τις διαστάσεις χαρακτήρων πα­ραμυθιού. Το ύφος της ταινίας είναι περισσότερό ρεαλιστικό γιατί ήθελα να μείνω κοντά στην πραγματική ιστορία. Στο τέλος, όμως. καταφεύγω στο όνειρο για να μεταφέρω μια αισιόδοξη αί­σθηση στο θεατή. Στην πραγματι­κή ιστορία οι αρχές συλλαμβά­νουν τα παιδιά, τα οποία επιστρέ­φουν στο χωριό. Στην ταινία εμ­φανίζεται ένα από τα πρόσωπα του ταξιδιού που οδηγεί τα παι­διά σε μια νέα εσωτερική περι­πλάνηση. Περισσότερο απ’ όλα με ενδιέφερε το βίωμα του ταξι­διού, οι διαδρομές που κάνουμε με τη φαντασία μας, έστω και αν παραμένουμε καθηλωμένοι, οι ο­ποίες πλουτίζουν το συναίσθημα και βοηθούν στην επικοινωνία μας με τους άλλους», καταλήγει η Λουκία Ρικάκη.
 
Το ντοκιμαντέρ είναι το κινη­ματογραφικό είδος που προτιμά, κατάλοιπο, όπως πιστεύει, της δημοσιογραφικής της θητείας η οποία συνέβαλε κατά πολύ στην εξάσκηση της παρατηρητικότη­τας της. «Με ενδιαφέρει πολύ η παρατήρηση της πραγματικότη­τας και αυτός είναι ένας από τους λόγους που ταξιδεύω πολύ», λέει.
 
Για το «Ταξίδι στην Αυστραλία» ενδιαφέρονται ήδη δέκα τηλεο­πτικά κανάλια. «Νομίζω ότι τα θέ­ματα με τα παιδιά έχουν, εκ προοιμίου, θετική επίδραση στο θεατή. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος για τον οποίο γύρισα ται­νία με δύο μικρούς ήρωες. Έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία στα παι­διά. Είναι πολύ όμορφη εμπειρία να συνεργάζεσαι μαζί τους παρά τις δυσκολίες που πιθανόν να α­ντιμετωπίσεις».
 
Η ταινία εκτός από τη διεθνή της καριέρα θα προβληθεί και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ στις αθηναϊκές αίθουσες υπολο­γίζεται να προβληθεί μέσα στο χειμώνα. Δραστήρια και έμπειρη σε θέματα διανομής, πιστεύει ότι στην Ελλάδα δεν αξιοποιούμε τις δυνατότητες της εγχώριας παρα­γωγής. «Πρέπει να αλλάξει ριζικά η αντίληψη του τρόπου προώθη­σης των ταινιών», τονίζει. «Στο εξωτερικό σκέφτονται πλέον τη διανομή της ταινίας από τη σύλλήψη κιόλας της ιδέας του σενα­ρίου. Και στη δική μου περίπτωση το ενδιαφέρον που έδειξαν οι τη­λεοράσεις για το θέμα της ται­νίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφασή μου να τη γυρίσω. Στην Αμερική διανέμουν την ιδέα του σεναρίου αναζητώντας παραγω­γούς...
 
Της Μαρίας Κατσουνάκη