2ο Κινηματογραφικό φεστιβάλ της Κω 2010. Πήγαμε, είδαμε, λεμε την γνώμη μας και πίνουμε στην υγειά του

Δεν είναι ένα «εύκολο» φεστιβάλ αυτό που διοργανώνεται στο νησί της Κω κάθε Σεπτέμβρη με ντοκιμαντέρ πρόσφατης παραγωγής και έχει για θέμα του την υγεία. Είναι ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ που καταρχήν τιμά με τον καλύτερο τρόπο τον Πατέρα της ιατρικής Ιπποκράτη, ο οποίος γεννήθηκε εδώ, μεγάλωσε, σπούδασε και διέδωσε την επιστήμη του στα πέρατα της γης με τον περίφημο «όρκο του Ιπποκράτη». Στο όνομα αυτού λοιπόν, καθημερινά και για μια βδομάδα προβάλλονταν στις 2 αίθουσες του νησιού, ταινίες τεκμηρίωσης που με τον ένα η άλλο τρόπο αφορούν την υγιεινή του ανθρώπου.

Είναι όπως διατυμπανίζεται μοναδικό θεματικό σε όλο τον κόσμο και δεν έχουμε φυσικά κανένα λόγο να το αμφισβητήσουμε στα χιλιάδες "περίεργα" φεστιβάλ που γίνονται. Ίσα-ίσα, την περασμένη βδομάδα που η Kulturosupa ήταν εκεί, καλεσμένη του φεστιβάλ, διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι πόσο μεγάλη αξία και σημασία έχει η ύπαρξη του στην Ελλάδα, πόσο δε, στο «έκτος κέντρου» νησί της Κω.

Άλλες ήταν οι δυσκολίες που αναφέρουμε στην αρχή και αυτές έχουν να κάνουν με τον Πειρασμό…Του Τόπου και του Χρόνου…

Εβδομάδα ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ...

Χαμπάρι λοιπόν δεν πήραμε πότε πέρασαν οι πέντε μέρες που μας φιλοξένησε το νησί, από 1 Σεπτεμβρίου εως την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου. Μπορεί οι αίθουσες της πόλης να ήταν μόνο δυο, ένας χειμερινός και ένας θερινός που έχουν το ίδιο όμως όνομα, «Ορφέας», από το πρωί όμως στο κλειστό, μέχρι αργά το βράδυ και αντίστοιχα στον καλοκαιρινό από τις 8.30 μέχρι και όσο πάει, οι 120 ταινίες του προγράμματος δεν είχαν σταματημό.

Η επιτυχία ενός φεστιβάλ, ότι και να είναι, κρίνεται πάντα από την ποιότητα των ταινιών του. Δε παν' έχει την μεγαλύτερη φίρμα για ρεκλάμα, τον πιο πολυφωτογραφημένο σελέμπριτις; Αν δεν φτουράνε οι ταινίες, μια στιγμή θα είναι, να γίνει τζερτζελές, να έχουμε δηλαδή να λέμε μεταξύ μας και μετά επιστροφή στην αίθουσα να φάνε την «παπάρα» τους...

Σαφώς και στην Κω δεν έχει φίρμες, δεν έχει σταρ, δεν έχει επώνυμα πρόσωπα. Δεν τα έχει, γιατί άλλο είναι το ζητούμενο του. Παρόλα αυτά είχε πολλούς ενδιαφέροντες καλεσμένους. Σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο να παρουσιάζουν την ταινία τους και να συνομιλούν με το κοινό, δημοσιογράφους και κριτικούς, παράγοντες του σινεμά, είχε καλεσμένους γιατρούς και φυσικά ξένους επισκέπτες παραθεριστές αλλά και ντόπιους θεατές. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπόρεσα να εντοπίσω αν το φεστιβάλ «πέρασε» και στην συνείδηση του Κώα και της Κώας, αν ξέρουν δηλαδή γι αυτό, αν το παρακολουθούν και έχουν καλή γνώμη. Η πόλη πάντως, δεν ήταν φορτωμένη στα χρώματα του φεστιβάλ και οι λίγες διακριτικές αφίσες σε καίρια όμως σημεία, πρόβαλαν το γεγονός όπως, όπως...

Νομίζω πως θέλει τον χρόνο του, είναι μόλις το δεύτερο φεστιβάλ και όσοι δεν το πήραν χαμπάρι, η ακόμα αδιαφορούν, θα το αγαπήσουν και θα το υποστηρίζουν έστω και από μακριά… Σε αυτό είμαι απόλυτα βέβαιος. Ο λαός της είναι φιλόξενος, ευγενικός και αγαπάει φανατικά τον τόπο του.

Λέγαμε για την ποιότητα των ταινιών και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η επιλογή της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας σε όλα τα προγράμματα. Θέλουμε να πούμε με άπλα λόγια ότι κακή ταινία δεν είδαμε. Δεν ήμασταν βέβαια οι «τυχεροί» που πετύχαμε καλές ταινίες και με άλλους που μιλήσαμε, τα ίδια μας είπανε. Το επίπεδο των περισσοτέρων ντοκιμαντέρ ήταν υψηλό, ελάχιστα τηλεοπτικό και στον τομέα του πολυδιάστατο. Δεν έχει σημασία να παραθέσουμε τα μικρά διαμαντάκια που είδαμε με τίτλους και ονόματα, δυστυχώς σε αυτές τις φεστιβαλικές περιπτώσεις, ζήτημα είναι αν θα προβληθούν ποτέ στο ελληνικό εμπορικό κύκλωμα. Είναι άλλωστε και η «κατάρα» του ντοκιμαντέρ ως είδος, που σπάνια βρίσκουν τον φυσικό τους αποδέκτη που είναι η αίθουσα προβολής και κατά συνέπεια ο θεατής…

Ίσως γι αυτό οι αίθουσες να γέμιζαν με κόσμο από αρκετά νωρίς, ενώ οι βραδινές στο θερινό κινηματόγραφο, ήταν κατάμεστες. Στατιστικά δεν έχουμε, νομίζω ούτε και το ίδιο το φεστιβάλ θα έχει, αφού η είσοδος ήταν ελεύθερη και έτσι δεν έχουμε να κάνουμε με συγκεκριμένους αριθμούς και εισιτήρια, παρά μόνο με γενική εικόνα και ενθουσιασμό. Το τελευταίο θα έλεγα ότι στις περισσότερες ταινίες περίσσεψε κιόλας. Το χειροκρότημα ήταν θερμό, σε μερικές δυνατό, ειδικά όταν την ταινία συνόδευε και ο σκηνοθέτης της, αλλά σε καμιά αδιάφορο.

Βέβαια ψυχή όλου αυτού του εγχειρήματος είναι η σκηνοθέτης, σεναριογράφος, δημοσιογράφος, ποιήτρια, λογοτέχνης, διοργανώτρια, παρουσιάστρια και δεν ξέρω τι άλλο… Λουκία Ρικάκη.

Για ένα πράγμα πρέπει να καυχιέται αυτή η γυναίκα. Ότι η εξαιρετική ιδέα της [να διοργανώνεται ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ με θέματα υγείας στην Κω], εισακούστηκε στους «μεγάλους», πήρε σάρκα και οστά και μέχρι στιγμής πέτυχε τον σκοπό της, καταπλήσσοντας κοινό και καλεσμένους.

Αφήστε που οι «διοικούντες», [το είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια], πίνουν νερό στο όνομα της, για το ακατόρθωτο που έγινε πραγματικότητα… Η ίδια είπε στην τελετή έναρξης, «Θα βαρεθείτε να με βλέπετε και να με ακούτε». Δεν νομίζω να το συμμερίστηκε κανείς. Πιο πολύ θα μας έλειπε αν δεν την βλέπαμε να μεταφράζει άψογα και χωρίς φλύαρα τερτίπια τους σκηνοθέτες, η να συντονίζει τις καθημερινές συνεντεύξεις τύπου μεσημεριάτικα στην υπέροχη πλατεία, παρά να βλέπαμε κάποια άλλη νεαρά υπάλληλο εξ Αθηνών. [Να πούμε ότι άσχημα δεν τα πήγε και η άλλη συντονίστρια στο χειμερινό κιν/φο].

Άξια λοιπόν η θέση της και από εμάς τα συγχαρίκια… Είναι μεγάλο κεφάλαιο η Ρικάκη σε αυτά και ας το πάρουν χαμπάρι όσοι ακόμα δεν την υπολογίζουν. Είναι μια ήρεμη δύναμη, με αποφασιστικότητα, τσαγανό και απόλυτα οργανωτική. Δεν τα λέμε αυτά γιατί μας φιλοξένησε και τώρα την γλύφουμε, σε αντίθετη περίπτωση θα τα άκουγε «κανονικά και με τον νόμο»…

Σε κάθε φεστιβάλ όπως και σε αυτό φυσικά δεν ήταν όλα τέλεια, υπήρχαν μικροπροβλήματα στην οργάνωση, ένα μπούκωμα στις ταινίες, έλειπαν από το πρόγραμμα ομιλίες, κάποιες διαλέξεις γιατρών [τους φέρνετε που τους φέρνετε], κανένα master class για να σπάσει η «ρουτίνα» και κυρίως περισσότερες παράλληλες εκδηλώσεις ώστε να ξελαμπικάρει ο θεατής και να χαζέψει και αλλού…

Άλλο όμως ήταν το ζόρι για επισκέπτες και θεατές και εκεί είναι ο μεγάλος πειρασμός του να είσαι καλεσμένος στο φεστιβάλ της Κω…

Το νησί είναι πανέμορφο, οι τουρίστες έχουν λιγοστέψει αισθητά, ο Σεπτέμβριος είναι ένας ζεστός γλυκός μήνας, η θάλασσα είναι δίπλα σου και θέλεις να βουτήξεις και οι βόλτες στο εσωτερικό του νησιού είναι απόλυτη ανάγκη για να βιώσεις τι εστί νησί του Ιπποκράτη…

Αν ξεπεράσεις, η γλιστρήσεις από αυτά, ακόμα καλύτερα αν τα συνδυάσεις «αρμονικά», το 2ο φεστιβάλ για θέματα υγείας στην Κω, μπορεί να σου φανεί και καλύτερο από τα κανάλια της Βενετίας …

Πιστέψτε με…

Πηγή: Κουλτουρόσουπα

Δείτε το τρέιλερ και βίντεο από την τελετή έναρξης του φεστιβάλ (via mediander.com)

 «Δημιουργήσαμε το Φεστιβάλ της Κω σε περίοδο κρίσης, για να προτείνουμε έναν προσανατολισμό ζωής σωτήριο, για να φωτίσουμε τις δυναμικές εκείνες εξαιρέσεις που δείχνουν ότι, αξίες πέραν του πλουτισμού, αποτελούν το μεγαλύτερο κεφάλαιο διαβίωσης και μόνο έτσι μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει με το σώμα και το πνεύμα του σε ισορροπία, άρα και υγεία. Στην ετήσια λοιπόν συνάντηση κινηματογράφου και Ιατρικής, στη μοναδική στον κόσμο, συγκεντρώνουμε κάθε χρόνο κινηματογραφικά έργα σπουδαίας ηθικής αξίας και ίσως ελάχιστης χρηματιστηριακής, τα οποία φωτίζουν εκείνους που υπηρετούν την υγεία με αυταπάρνηση, φροντίζουν τον διπλανό τους με γενναιοδωρία, νοιάζονται και φροντίζουν για μια ισορροπημένη διαβίωση πάνω στον πλανήτη.» (Λουκία Ρικάκη)

Βίντεο από την τελετή έναρξης του 2ου Φεστιβάλ, Κως, 1 Σεπτεμβρίου 2010.

Διαβάστε επίσης:

Παρουσίαση των αξόνων και του περιεχομένου του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ιπποκράτης (Μάϊος 2010)

Η συνέντευξη τύπου για την κριτική επιτροπή και το πρόγραμμα του φεστιβάλ (Αύγουστος 2010)