Η Πολιτική στον Ελληνικό Κινηματογράφο

Σε ένα άρθρο του για την νομοθεσία που ορίζει τον ελληνικό κινηματογράφο, ο συγγραφέας και κριτικός Γιάννης Φραγκούλης, σχολιάζοντας το σημείο καμπής που εντοπίζει το 1992, αναφέρεται στην Λουκία Ρικάκη ως εκπρόσωπο μιας φουρνιάς κινηματογραφιστών οι οποίοι σηματοδοτούν το πέρασμα «από τον νέο στον νεότερο ελληνικό κινηματογράφο»:

«ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ

Το σημαντικό είναι ότι ο ελληνικός κινηματογράφος αναπτύχθηκε μονομερώς είτε προς τη μία είτε προς την άλλη πλευρά, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Η ανάπτυξή του δεν ήταν ποτέ ισομερής. Ακολουθούσε πάντα ξένα πρότυπα, τα οποία προσπαθούσε να τα αντιγράψει και να τα εφαρμόσει σε μια κοινωνία, πολύ διαφορετική από αυτή που στα πρότυπα μοντέλα είχαν αναπτυχθεί.

Η πρώτη μεγάλη αλλαγή ήρθε όταν το 1992 ωρίμασαν οι συνθήκες και οι κινηματογραφιστές μόνοι τους βρήκαν το δρόμο τους, χωρίς να βοηθήσει είτε το Υπουργείο Πολιτισμού είτε το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Η ανάγκη προέκυψε από τη συμβίωση των Ελλήνων κινηματογραφιστών με άλλους συναδέλφους τους, σε διαφορετικά Φεστιβάλ που είτε γίνονταν στη χώρα μας είτε στο εξωτερικό. Το αποτέλεσμα που έβλεπαν ήταν ένας ανεπτυγμένος ή προς ανάπτυξη κινηματογράφος, ακόμα και από χώρες που μικρή οικονομική ανάπτυξη είχαν.

Το ερώτημα που τέθηκε ήταν ποια θα ήταν η στόχευση του ελληνικού κινηματογράφου. Παράλληλα οι μελέτες και οι συζητήσεις που είχαν γίνει έδειχναν ότι στις προαναφερόμενες κινηματογραφίες βλέπαμε μέσα στα έργα τους τα τρέχοντα προβλήματα της κοινωνίας, είτε μέσα από ιστορικές αναφορές είτε μέσα από μια πολιτιστική αναφορά στις υπάρχουσες ή σε παρελθούσες κοινωνικές καταστάσεις. Το σημαντικό είναι ότι το αναφερόμενο στις ταινίες είναι ένα ειδικό θέμα, τοπικό ή εθνικό, μέσα από αυτό όμως υπήρχε μια προβληματική που αναδείκνυε αυτά τα στοιχεία που το τοπικό το έκαναν παγκόσμιο και έτσι η ταινία μπορούσε να ανταποκριθεί στο ευρύτερο, παγκόσμιο κοινό.

Οι ταινίες «Απ’το χιόνι», του Σωτήρη Γκορίτσα, και «Λευτέρης Δημακόπουλος», του Περικλή Χούρσογλου, σηματοδότησαν το πέρασμα από το νέο στο νεότερο ελληνικό κινηματογράφο. Ακολούθησαν ταινίες του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, της Λουκίας Ρικάκη, της Όλγας Μαλέα, του Αντώνη Κόκκινου, οι οποίες μας έδειξαν ότι μπορούμε να αναπτύξουμε στη χώρα μας ένα σύγχρονο κινηματογράφο, όσον αφορά στις καλλιτεχνικές και παραγωγικές δομές του. Ένα μοντέλο που σε λίγα χρόνια έδειξε τα ίδια σημεία κόπωσης και επανάληψης που φτάσαμε να έχουμε μια συνταγή, η επανάληψη της οποίας μας οδήγησε σε ένα αδιέξοδο. Βλέπε την πορεία από το «Safe sex» μέχρι το «Οξυγόνο», των Ρέππα και Παπαθανασίου.

Παρόλα αυτά έχουμε μια άλλη παραγωγή που επιμένει σε μια άλλη, διαφορετική ανάπτυξη, χρησιμοποιώντας τις νέες τεχνολογίες, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με σχετική επιτυχία. Η συνέχεια υπήρξε με παραδείγματα κινηματογραφιστών, όπως του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, που μας οδηγούν σε μια νέα, πολύ μοντέρνα αντίληψη του κινηματογράφου στη χώρα μας.»

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.