Οι Δάσκαλοι

Καθώς η Λουκία μάθαινε να εκφράζει όνειρα και ιδέες, είχε την τύχη να βρει δασκάλους εμπνευσμένους κι αγαπημένους, που της άνοιγαν τον δρόμο:

"Μια επιθετική τρυφερότητα", του Κώστα Γεωργουσόπουλου

 

 Όταν έφηβη με ανοιχτές πληγές και δυσβάσταχτες για νέο άνθρωπο τραυματικές εμπειρίες η Λουκία Ρικάκη ήρθε στη Σχολή Μωραϊτη, ήταν εξαρχής ένα άκρως ενδιαφέρον από χίλιες απόψεις παιδί. Θα έλεγα με πολλά "φεγγάρια". Δύσκολο γιατί σαφώς πολλές φορές έκρυβε την ευαισθησία του πίσω από ένα προσωπείο επιθετικότητας. 

Από την πρώτη στιγμή το αναλάβαμε προσωπικά ο Ματθαίος Μουντές, η Ναυσικά Μάργαρη και ο υπογραφούμενος. Αμέσως αποκαλύφθηκετο δαιμόνιο που έκρυβε. Τα κείμενά της, στις τυπικές εκθέσεις, ήταν ανατρεπτικά, παράδοξα, αιρετικά αλλά μ'ένα κοφτό ύφος και με έντονο το ρυθμικό στοιχείο. Ύστερα ξεφύτρωσε το πάθος της για τον κινηματογράφο όχι ως μανικής εφήβου σινεφίλ αλλά με απαιτήσεις θεωρητικές, με γνώση πάνω στην αισθητική, τις σχολές και τις τεχνικές. 

Η Μάργαρη, υπεύθυνη του σχολικού περιοδικού, απ'όπου έχουν περάσει ως μαθητές εκατοντάδες σημερινοί λογοτέχνες, εικαστικοί και επιστήμονες, την έπεισε και στο τέυχος του έτους αποφοίτησής της δημοσίευσε πολυσέλιδο δοκίμιο για το σινεμά που και σήμερα θα είχε θέση σε ειδικά περιοδικά. Ήταν μόλις δεκαοκτώ ετών.

Μετείχε στον όμιλο κινηματογράφου του σχολείου και έπεισε την διεύθυνση να προμηθεύσει κάμερες ώστε η σπουδή να περιέχει εμπειρίες φιλμικής δημιουργίας. Η Λουκία σκεφτόταν και έγραφε με εικόνες. Τα σχολικά της κείμενα ήταν μικρά σενάρια. 

Τα τελευταία χρόνια ήμασταν γείτονες, τα μπαλκόνια μας κοιτάζονταν. Ανταμώναμε συχνά στο προαύλιο του Αγίου Χαραλάμπους όπου προχθές κηδεύτηκε. 

Πάντα ανήσυχη, βιαστική και με καταλυτικό χιούμορ. Τελευταία της δημιουργική συνεργασία μας ήταν όταν μετείχα στην κριτική επιτροπή του περιοδικού "Αρχαιολογία" της Άννας Λαμπράκη, όπου η Λουκία βραβεύτηκε στον διαγωνισμό με το έξοχο "Το Αιγαίο και οι ποιητές του". Στο βάθος διέκρινα την επιρροή του Ματθαίου Μουντέ. Τώρα τον αντάμωσε στα Ηλύσια Πεδία.

(Εφημερίδα Τα Νέα, 04-01-2012

 

Από τον εκδοτικό κόσμο στην πρώτη αναγνώριση  

 

Ο Θανάσης Καστανιώτης έζησε πολλά χρόνια με τη Λουκία, και της έμαθε τον εκδοτικό κόσμο. Σε μια από τις προσωπικές της συνεντεύξεις, η Λουκία είπε:

«Στο εξωτερικό είχα αρχίσει να παίρνω βραβεία κι εδώ στην Ελλάδα είχαν μείνει σε πεποιθήσεις πως "ήμουν η γυναίκα του Καστανιώτη", οπότε δεν άξιζα!

Όταν χωρίσαμε, ήμουν πολύ στενοχωρημένη κι ένιωθα εξαιρετικά ανασφαλής από όσα άκουγα. Τότε ο ίδιος, κι αυτό είναι προς τιμήν του, μου είχε πει: "Μην τους ακούς! Είσαι ικανή!"».

 

 

Η Λουκία Ρικάκη με τον Θανάση Καστανιώτη