Στη μνήμη της

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Οι πιο κοντινοί της άνθρωποι είπαν χαιρετώντας την...

Ο αδερφός της, Θανάσης Ρικάκης:

"Θα θἐλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους φίλους της Λουκίας που είναι σήμερα εδώ και όλους που τη σκέφτονται αυτές τις μέρες και την αγαπούν. Με τόση αγάπη είναι σίγουρο ότι το ταξίδι της είναι ζεστό και η μνήμη της και η επιρροή της θα ζει μαζί μας. Η Λουκία ζήτησε να κρατἠσουμε την σημερινή μέρα απλή, χωρίς πολλούς λόγους και ομιλίες, αφήνοντας έτσι το καθένα από εμάς να δημιουργήσουμε την δική μας σχέση μαζί της, τον δικό του αποχαιρετισμό. 

Όταν η Λουκία έμαθε για την αρρώστια της είπε στη μάνα μας την Αθηνά ότι «αν η ζωή τελειώνει στα 50 χρόνια, τότε, μάνα την έχω ζήσει στα κόκκινα». Η μάνα μας λοιπόν της χαρίζει 50 κόκκινα τριαντάφυλλα όσα και τα χρόνια που έζησε μαζί μας. Εγώ θα ήθελα να δανειστώ λίγα λόγια του Μανώλη Αναγνωστάκη για να αποχαιρετίσουμε την Λουκία. 

Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να είναι οι τελευταίοι

οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν

Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια

αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι

Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά

σε κάποιον άλλο ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος

Γένηκαν άγριοι ποταμοί που τρέχουνε στη θάλασσα

και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις

Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός

να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.      
   

---------------------------- 
 

Στη συνέχεια, ο σύντροφός της Νίκος διάβασε την επιστολή της Λουκίας:

Η πνευματική μου κληρονομιά σε μορφή επιστολής σε νέους δημιουργούς

Τη διαχείριση του συνόλου του πνευματικού και δημιουργικού μου έργου την αφήνω στο Νίκο Νικολαΐδη.

Δίκην πνευματικής κληρονομιάς, αφήνω στους νέους δημιουργούς αυτή την επιστολή.

Το πιο δυνατό αποτέλεσμα μιας δημιουργικής διαδρομής είναι το πνευματικό ίχνος που γεμίζει τη ψυχή και τη ζωή του δημιουργού που τον ακολουθεί και μετά.
Το πολιτισμικό και εκπαιδευτικό τοπίο του σήμερα, περιλαμβάνει έντονα τα στοιχεία του εφήμερου πλουτισμού, της δόξας, της ματαιοδοξίας και αναγνώρισης.
Για να διατηρήσετε την ισορροπία σας και τη δική σας πνευματική αλήθεια, σε όλα αυτά να κωφεύετε. 
Έχουμε όλοι τη δύναμη να κάνουμε επιλογές, να διαλέξουμε μια πορεία που να πλουτίζει εσωτερικά εμάς και τους άλλους, μακριά από τις κοινωνικές σειρήνες που μας τραβούν σε ρηχά πνευματικά νερά. 
Διαβάστε τους ποιητές, τους φιλόσοφους και τους πατέρες της εκκλησίας. Η γνώση τους βρίσκεται αποκρυσταλλωμένη σε τόμους βιβλίων για τη γνωρίσετε και να την απολαύσετε. 
Όταν κάποιος κοιτάει πίσω τη ζωή του, οι ματαιόδοξες κατακτήσεις - ακόμη και οι πολύ μεγάλες - είναι ελάχιστες σε σχέση με τις πραγματικές πνευματικές διαδρομές που ξεχειλίζουν από την ψυχή μας.
Επικεντρώστε σε αυτές!


Δεκέμβριος 2011, σε μια κρίσιμη στιγμή αποκρυστάλλωσης, γνώσης και απολογισμού.
Λουκία Ρικάκη (διά χειρός του αδελφού μου Θανάση Ρικάκη)

 

Η συνάντηση των φίλων της Λουκίας στον Ιανό (1η Φεβρουαρίου 2012)

Με πρωτοβουλία της οικογένειας της Λουκίας και του συντρόφου της Νίκου Νικολαΐδη, την Τετάρτη 1η Φεβρουαρίου 2012 και 5 εβδομάδες μετά το θάνατο της Λουκίας, αγαπημένοι της άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο βιβλιοπωλείο Ιανός για να μοιραστούν μερικά λόγια για εκείνη.

Είπαν και έγραψαν για τη Λουκία...

Ο Νίκος έφτιαξε μια μαγική συνάντηση στέλνοντας μια ολιγόλογη πρόσκληση:

«Για τη Λουκία…

Πέντε εβδομάδες μετά, τη Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου μετά τις 16.00 στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24), θα συναντηθούμε για να μοιραστούμε μερικά λόγια για τη Λουκία.

η οικογένεια και ο σύντροφός της Νίκος».

Ο κόσμος γέμισε τον όροφο, θόρυβος δεν υπήρχε. Ήταν σαν κρατημένες πολλές ανάσες, ήταν άτυπα. Ο Νίκος τριγυρνούσε ανάμεσα στον κόσμο και τους άφηνε να λένε ό'τι ήταν μνήμη, ευχή ή και θύμηση αγάπης, κάτι που τίποτα δε ζήταγε και όλα αυθόρμητα βγαίναν και συνέθεταν τη μνήμη, την έλλειψη, το δάκρυ, την ευχή μας.

Όπως το 'πε ο Γιάννης Λάππας: "μνήμη μετ' εγκωμίων". 

Η Λουκία θ' άκουσε να γίνεται κάτι διαφορετικό, κάτι που τίποτα δεν περίμενε και όλα τά'χε και τα πρόσφερε. Μαγική κι εμπνευσμένη συνάντηση. 

Ά ρε Νίκο, γητευτής ψυχών και μνήμης έγινες απόψε. 
Γέμισες την ψυχή μας.

Αθηνά Ρικάκη

Αθάνατη....
Το καλό του χτεσινού είναι ότι δεν μπορεί να επαναληφθεί. Θα μείνει μέσα μας πολύτιμα ανθρώπινο.

Νίκος Νικολαΐδης

"Από μία άποψη δεν είναι ανάγκη να αποχαιρετίσουμε τη Λουκία, αφού ως δημιουργός βρίσκεται εδώ με το έργο της. Ως φίλη, θα μας λείψει η άμεση επικοινωνία και η παιδαγωγική της στάση (αγαπούσε και πίστευε στους εκπαιδευτικούς), η γενναιοδωρία της, το κοριτσίστικο γέλιο της και η άνεσή της να «βουτάει» στη σοφία των ποιητών, μέσα στην πιο αντίξοη καθημερινότητα. Μέχρι το τέλος."
Ελένη Σκούρτου

"Νίκο σε ευχαριστώ για το μήνυμα.
Τα πόδια μου δεν με φέρανε στην Αθήνα.
Θυμάμαι, δακρύζω και χαμογελάω όπου είμαι, όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά.
Με αγάπη και σεβασμό
σε σένα, την Αθηνά και τον Θανάση.

Νά' σαι καλά,"
Στέλλα Τσακίρη.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ

Στις 26 Μαΐου 2016, κάποιοι από τους πιο κοντινούς ανθρώπους της Λουκίας βρέθηκαν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, δίπλα στις εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ, για να σκορπίσουν την τέφρα της στη θάλασσα και να πουν το τελευταίο αντίο.

Μια φωτεινή γραμμή στον ορίζοντα που δεν έλεγε να φύγει, «λες πως ήταν η Λουκία», όπως είπε ο Βασίλης Καραμητσάνης, που έγραψε για τη σκηνή του αποχαιρετισμού: 

 «Από τη χθεσινή, δύσκολη μέρα κρατώ τα ακόλουθα:

Η Θεσσαλονίκη μάς επιφύλαξε μια υπέροχη, φωτεινή ημέρα, τα νερά του Θερμαϊκού ήταν πρωτόγνωρα καθαρά με το αυθεντικό βαθύ τυρκουάζ χρώμα, με αέρα και κυματισμό που έκανε το περιβάλλον σεμνό και μεγαλειώδες μαζί.

Όταν ρώτησα το νεαρό υπάλληλο ασφαλείας αν μπορούμε να ρίξουμε την τέφρα σε αυτό το σημείο, μού είπε ότι απαγορευται να ρίξουμε οτιδήποτε στο νερό. Με ρώτησε ποια ειναι η Αθηνά, του είπα η μαμά της κοπέλας που έφυγε, μου απάντησε "κάντε το" κι έφυγε από το σημείο δακρυσμένος.

Η ρίψη έγινε σε μια γωνία που βρίσκεται δίπλα στις εγκαταστάσεις του φεστιβάλ στο λιμάνι, με έναν παλιό γερανό που λειτουργεί ως ιστός για την κεντρική Γαλανόλευκη του λιμανιού. Ακριβώς δίπλα μας ήταν ξαπλωμένοι ένα κορίτσι κι ένα αγόρι που συνέχισαν να ρεμβάζουν αγκαλιά κι ανενόχλητοι τη θάλασσα.

Η τέφρα χωρίστηκε λόγω του αέρα. Η μισή έφυγε βιαστικά προς το Καραμπουρνάκι κατ' εμέ, προς το Μακεδονία Πάλας κατά το Νίκο. Η άλλη μισή στροβιλίστηκε και κάθισε κοντά στο κρηπίδωμα του προβλήτα, σαν να μας αποχαιρετούσε.»

Οι παλιοί μας φίλοι... πάντα εκεί

 

Ο αφελφός της Λουκίας έγραψε:

«Φαίνεται λοιπόν πως η Θεσσαλονίκη και ο Θερμαϊκός πραγματικά έβαλαν τα καλά τους για να πουν το τελευταίο αντίο στη Λουκία. Είναι πολύ ωραίο ότι η Λουκία έφυγε για ένα ατελείωτο ταξίδι στη θάλασσα που τόσο της άρεσε και ότι το ταξίδι ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη (και δη από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου), απ' όπου έχουν ξεκινήσει και τόσα άλλα για τη Λουκία μας. Και επίσης όμορφο ότι πριν φύγει στάθηκε λίγο για να σας μιλήσει.

Κάθε φορά που κολυμάπμε στο Αιγαίο θα ξέρουμε ότι ένα μικρό μέρος της Λουκίας μας ακουμπά. 

Ένα ευχαριστώ στην Αθηνά που κανόνισε όλη αυτή τη δύσκολη πορεία προς τη Θάλασσα. Ευχαριστώ σε όλους όσους βοήθησαν (Βασίλη, Νίκο, Μαριάννα και άλλους. Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί κι ευχαριστώ που αναπληρώσατε το κενό μου.

Ας πιούμε ένα ποτήρι στο ταξίδι της Λουκίας.»