Όργια


20 χρόνια μετά το θάνατο του Π.Π. Παζολίνι, η Λουκία Ρικάκη ανεβάζει το τολμηρό έργο με τίτλο «Όργια» που έχει γραφτεί το 1965. Η πάλη των φύλων, η σύγκρουση του ζευγαριού, έρωτας, βία, τα όρια…Τριάντα χρόνια μετά, τα θέματα είναι πάντα ίδια.

Oι πρωταγωνιστές ένας άντρας και μια γυναίκα, ήρωες της καθημερινότητας, βρίσκονται παγιδευμένοι από την κοινωνία αλλά και από τη δική τους αδυναμία να χειριστούν εκφραστικά την ατομικότητα και τη δύναμή τους. O Παζολίνι αγαπά τους ήρωές του και παλεύει μαζί τους, εμπιστεύεται το ένστικτό τους και τους ντύνει με απειλητική αμεσότητα.

 

*Η παράσταση ανέβηκε το 1995 στο θέατρο "Ελυζέ" 

Κείμενα Σκηνοθέτη
"ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ;  ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΓΙΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΣΥΝΑΝΤΑΣ" Συναντήθηκα με το κείμενο του Παζολίνι σε ένα αγαπημένο βιβλιοπωλείο στις Βρυξέλλες, με τον ταξιδιάρικο τίτλο "Τροπικοί".  Η...
Περισσότερα
Κείμενα Σκηνοθέτη

"ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ; 
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΓΙΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΣΥΝΑΝΤΑΣ"


Συναντήθηκα με το κείμενο του Παζολίνι σε ένα αγαπημένο βιβλιοπωλείο στις Βρυξέλλες, με τον ταξιδιάρικο τίτλο "Τροπικοί". 

Η εξαιρετικά καίρια γραφή του μου κέντρισε το ενδιαφέρον και η ιστορία των δύο αυτών ανθρώπων που αναζητούν με αγωνία να βρουν το νήμα στη χαμένη επικοινωνία τους άρχισε να κατοικεί στα όνειρά μου.

Ο Παζολίνι, κατ' εξοχήν κριτικός, τολμηρός διανοητής και σημαντικός δημιουργός, τολμά εδώ να αρθρώσει ένα σύγχρονο ποιητικό λόγο, τολμά να αντιμετωπίσει διεισδυτικά και αποκαλυπτικά το ζήτημα της ύπαρξης του σύγχρονου ατόμου και πιο ειδικά τη συνεχή αγωνία του σύγχρονου δημιουργού, όταν επιμένει να καταπιάνεται με τη πραγματική ζωή. Το κείμενο αυτό, μέσα από την ιδιότυπη δημιουργία του, δανίζεται ορισμένες εκφραστικές φόρμες από τον κινηματογράφο και αναμετριέται με το αδιέξοδο του σύγχρονου λόγου.

Ειδικά αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο καταδεικνύει το πλέγμα της σύμβασης στο οποίο φαίνεται ότι αναπαύεται ο σύγχρονος αστός. 

Η πρωταγωνιστές, ένας άντρας και μια γυναίκα, ήρωες της καθημερινότητας, βρίσκονται παγιδευμένοι από την κοινωνία, αλλά και από τη δική τους αδυναμία να χειριστούν εκφραστικά την ατομικότητα και τη δύναμή τους. O Παζολίνι αγαπά τους ήρωές του και παλεύει μαζί τους, εμπιστεύεται το ένστικτό τους και τους ντύνει με απειλητική αμεσότητα. Τον αποκαλυπτικό λόγο του συμπληρώνει δυναμικά ο λόγος του σώματος.

Όταν μια σχέση έχει υποστεί ρήξη, πόσο βέβαιοι μπορούμε να είμαστε για τα πραγματικά αισθήματα του συντρόφου μας; Που βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος, το θαυμασμό και την απόρριψη, τον πόνο και την απόλαυση; Από που ξεκινούν και ως που μπορούν να φτάσουν; Οι οργιώδεις διαδρομές της συνείδησης και πόσο απαιτητικός μπορεί να γίνει ο διάλογος με το υποσυνείδητο;

Τα Όργια αφυπνίζουν το ένστικτο και τη μνήμη του θεατή και τον προκαλούν σε μια μοναδικά ολοκληρωτική, συναισθηματική και νοητική εμπειρία.

Αισθάνομαι πολύ ευτυχής που αντιμετώπισα τα Όργια του Παζολίνι. Η προκλητικά απαιτητική επεξεργασία του κειμένου, ώστε να γίνει μια δυναμική και άμεση παράσταση, με οδήγησε, θέλω να πιστεύω, σε σημαντικούς δημιουργικούς δρόμους, όπως επίσης πιστεύω ότι θα καθορίσει οτιδήποτε με το οποίο θα καταπιαστώ μετά από αυτό το έργο. Ήδη στο σενάριο της επόμενης ταινίας οι ήρωές μου ζητούν να συμπεριφερθούν με την τόλμη και την ουσιαστική αναζήτηση των ηρώων του Παζολίνι. Το κείμενο του Παζολίνι κατοικεί, τώρα και πέρα από τα όνειρά μου, λυτρωτικά.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία

Μετάφραση Ηθοποιοί Σκηνογραφία

Μουσική

Παραγωγή

Λουκία Ρικάκη

Έλλη Καλλιφατίδη

Βάνα Μπάρμπα, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Δέσποινα Κούρτη, Αλέξανδρος Καραβάς, Θεόφιλος Βανδώρος 

Ντίνος Πετράτος

Θανάσης Ρικάκης

Λουκία Ρικάκη

 

Σχετικά Δημοσιεύματα